Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 1425 / 2010    (Ζ, Penal Cases)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Ναρκωτικά.




Περίληψη:
Καταδικαστική απόφαση για αγορά και κατοχή ναρκωτικών ουσιών, από τοξικομανή, με την επιβαρυντική περίπτωση της κατ' επάγγελμα τελέσεως των πράξεων. Απόρριψη λόγων αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας όσον αφορά την επιβαρυντική περίπτωση και την απόρριψη ελαφρυντικών περιπτώσεων.




Αριθμός 1425/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Βασίλειο Φράγγο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Απριλίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Ψάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Μαντά, περί αναιρέσεως της 70/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Το Πενταμελές Εφετείο Καλαμάτας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Μαρτίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 444/2009.
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 8 του Ν. 1729/1987 "καταπολέμηση της διάδοσης των ναρκωτικών κ.λ.π." (άρθρο 23 κώδικα νόμων για τα ναρκωτικά), όπως έχει αντικατασταθεί και ίσχυε κατά το χρόνο που ενδιαφέρει επί του προκειμένου (Δεκμέβριος 2006 και Ιανουάριος 2007), με τις προβλεπόμενες σ' αυτό (βαρύτερες) ποινές τιμωρείται ο παραβάτης των άρθρων 5, 6 και 7 του ίδιου νόμου αν (εκτός άλλων περιπτώσεων) ενεργεί κατ' επάγγελμα ή κατά συνήθεια. Κατά δε το άρθρο 13 στοιχ. στ' ΠΚ, κατ' επάγγελμα τέλεση του εγκλήματος συντρέχει όταν από την επανειλημμένη τέλεση της πράξεως ή από την υποδομή που έχει διαμορφώσει ο δράστης με πρόθεση επανειλημμένης τελέσεως της πράξεως προκύπτει σκοπός του δράστη για πορισμό εισοδήματος.
Εξάλλου, η επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, υπάρχει όταν εκτίθενται σ' αυτήν, με σαφήνεια πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί με τους οποίους έγινε η υπαγωγή τους στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η αιτιολογία αυτή πρέπει να εκτείνεται και στις επιβαρυντικές περιστάσεις, όπως είναι και οι προαναφερθείσες των άρθρων 8 του Ν 1729/1987 και 13 στοιχ. στ' ΠΚ, και να περιλαμβάνει, ειδικότερα, αναφορά των πραγματικών περιστατικών που μπορούν να υπαχθούν στην έννοια τους. Ιδιαίτερα, επίσης, πρέπει να αιτιολογείται η απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών, ήτοι εκείνων που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠοινΔ και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή στην άρση ή μείωση της ικανότητας προς καταλογισμό ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στη μείωση της ποινής. Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός, είναι και ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί συνδρομής στο πρόσωπο του ελαφρυντικής περιστάσεως από τις αναφερόμενες στο άρθρο 84 παρ. 2 ΠΚ, αφού η παραδοχή της οδηγεί στην επιβολή μειωμένης, κατά το άρθρο 83 του ίδιου Κώδικα, ποινής. Όταν δε, συντρέχουν περισσότερες τέτοιες ελαφρυντικές περιστάσεις, ναι μεν η μείωση της ποινής γίνεται μία φορά, το δικαστήριο, όμως, κατά την επιμέτρηση της, λαμβάνει υπόψη του, μέσα στα όρια της ελαττωμένης ποινής, και το γεγονός της συνδρομής των περισσοτέρων ελαφρυντικών περιστάσεων, σύμφωνα με το άρθρο 85 ΠΚ. Προϋποτίθεται, όμως, η προβολή των αυτοτελών ισχυρισμών κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, καθώς και η προφορική τους ανάπτυξη, δηλαδή με όλα τα πραγματικά περιστατικά που απαιτούνται κατά νόμον για τη θεμελίωση τους, έτσι ώστε να μπορούν να αξιολογούνται και, σε περίπτωση αποδοχής τους, να οδηγούν στο ειδικότερα ευνοϊκό για τον κατηγορούμενο συμπέρασμα. Διαφορετικά, δεν υπάρχει υποχρέωση του δικαστηρίου της ουσίας να απαντήσει επί των ισχυρισμών αυτών, συνεπώς δε ούτε και να αιτιολογήσει ειδικώς την απόρριψη τους. Ως ελαφρυντικές περιστάσεις, κατά το άρθρο 84 παρ. 2 ΠΚ, θεωρούνται και (υπό δ') "το ότι ο υπαίτιος επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξεως του" και (υπό ε1) "το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του". Για την πρώτη από τις περιστάσεις αυτές (υπό δ'), πρέπει η μεταμέλεια του υπαιτίου όχι μόνο να είναι ειλικρινής, αλλά και να εκδηλώνεται εμπράκτως, δηλαδή να συνδυάζεται με συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία δείχνουν ότι αυτός μεταμελήθηκε και για το λόγο αυτό επιζήτησε, ειλικρινά και όχι προσχηματικά, να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξεως του, χωρίς να αρκεί η απλή έκφραση συγγνώμης. Για τη δεύτερη (υπό ε') πρέπει η καλή συμπεριφορά να εκτείνεται σε μεγάλο διάστημα και υπό καθεστώς ελευθερίας του υπαιτίου, διότι τότε μόνον η επιλογή του αντανακλά στη γνήσια ψυχική του στάση και παρέχει αυθεντική μαρτυρία για την ποιότητα του ήθους του και της κοινωνικής προδιαθέσεώς του, σε αντίθεση με τον ευρισκόμενο στη φυλακή, ο οποίος υπόκειται σε ιδιαίτερο καθεστώς, δηλαδή στερήσεως της προσωπικής του ελευθερίας και υπακοής σε συγκεκριμένους κανόνες συμπεριφοράς επί πειθαρχική ποινή και συνεπώς η συμπεριφορά του δεν είναι η ελεύθερη στην κοινωνία, στην οποία απέβλεψε ο νομοθέτης.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος, ως τοξικομανής, αγοράς και κατοχής δεκατεσσάρων χιλιογράμμων και εκατόν πενήντα τριών γραμμαρίων (14,153 gr) αποξηραμένης ινδικής κάνναβης, με την επιβάρυντική περίπτωση της κατ'επάγγελμα τελέσεως των πράξεων και του επιβλήθηκε (ενιαία) κοινή καθείρξεως επτά (7) ετών και χρηματική δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ, αφού απορρίφθηκε ο προβληθείς παραδεκτός αυτοτελής ισχυρισμός του περί συνδρομής στο προσωπό του των ελαφρυντικών περιστάσεως της ειλικρινούς μεταμέλειας και της, μετά τις πράξεις του, καλής συμπεριφοράς για σχετικά μεγάλο διάστημα (άρθρο 84 παρ.2 εδ.δ'και Ε'Π.Κ.). Στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής δέχθηκε το Εφετείο ότι από τα μνημονευόμενα κατ'είδος αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: " Στο τμήμα δίωξης ναρκωτικών ... περιήλθε ανώνυμη τηλεφωνική πληροφορία ότι ο κατηγορούμενος κατείχε μεγάλη ποσότητα αποξηραμένης ινδικής κάνναβης. Από τις έρευνες του άνω τμήματος και την παρακολούθηση που διήρκεσε αρκετές ημέρες διαπιστώθηκε ότι ο κατηγορούμενος επισκεπτόταν τακτικά μία μισθωμένη από τον ίδιο οικία, που βρίσκεται στην περιοχή "..." .... Κατόπιν αυτού κρίθηκε απαραίτητη η διενέργεια νομότυπων ερευνών που πραγματοποιήθηκαν στις 29-1-2007. Ο κατηγορούμενος βρέθηκε στην οικία του στον ... (...) και η εκεί έρευνα απέβη άκαρπη. Όταν ρωτήθηκε για τη δεύτερη οικία και κλήθηκε από τα αστυνομικά όργανα να τα οδηγήσει σ' αυτήν, αρνήθηκε επίμονα την ύπαρξη της, παρότι τα εν λόγω όργανα γνώριζαν ότι υπήρχε. Έτσι περισυνελέγησαν όσα κλειδιά υπήρχαν στην πρώτη οικία του για να διαπιστωθεί αν κάποιο από αυτά άνοιγε την πόρτα της δεύτερης οικίας και του γνωστοποιήθηκε η πρόθεση των αστυνομικών να το ερευνήσουν. Καθ' οδόν προς τη δεύτερη μισθωμένη οικία ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε την ύπαρξη της και ανέφερε ότι εκεί απέκρυπτε μεγάλη ποσότητα ινδικής κάνναβης. Με κλειδί που βρισκόταν κρεμασμένο στο μπρελόκ με τα κλειδιά του κατηγορουμένου, απασφαλίσθηκε η θύρα εισόδου της οικίας αυτής και εν συνεχεία με άλλο κλειδί, που ο ίδιος υπέδειξε, απασφαλίσθηκε η πόρτα του μπάνιου, όπου είχε αποκρύψει δύο μεγάλους ταξιδιωτικούς σάκους, μέσα στους οποίους υπήρχαν 14 νάιλον σακούλες που περιείχαν ισάριθμες ανισοβαρείς ποσότητες αποξηραμένης-ακατέργαστης κάνναβης σε φούντα, συνολικού μεικτού βάρους 14.153 κιλών. Ο κατηγορούμενος είχε αποκρύψει τις εννέα πρώτες συσκευασίες βάρους 1019, 1053, 1060, 1047, 1045, 1042, 1036, 1048 και 1053 γραμμαρίων στον ένα σάκο και τις υπόλοιπες πέντε βάρους 778, 1215, 1033, 742 και 984 γραμμαρίων στον άλλο. Μέσα στους ίδιου σάκους υπήρχαν και δύο σακούλες κενές περιεχομένου, που ανέδιδαν έντονη μυρωδιά κάνναβης. Πάνω στον πάγκο της κουζίνας βρέθηκε μια ζυγαριά, μάρκας "ΥΑΜΑΤΟ", χρώματος πρασίνου, με δυνατότητα ζύγισης από 100 γραμμάρια έως 4 κιλά, η οποία κατασχέθηκε. Ο κατηγορούμενος αγόρασε την παραπάνω ποσότητα ινδικής κάνναβης στην ..., κατά το χρονικό διάστημα από 1-12-2006 έως 29-1-2007, από άγνωστο πρόσωπο, κατείχε δε αυτήν, με την έννοια της φυσικής εξουσιάσεως, έτσι ώστε να γνωρίζει οποιαδήποτε στιγμή πού βρίσκεται και να την διαθέτει σύμφωνα με την ελεύθερη θέληση του, εντός της μισθωμένης οικίας του. Ο κατηγορούμενος είναι τοξικομανής εξαρτημένος από ναρκωτικές ουσίες (ηρωίνη, κοκαΐνη, ινδική κάνναβη). Η εξάρτηση του προκύπτει ιδίως από την έκθεση ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης του ..., που διορίστηκε Πραγματογνώμονας δυνάμει της υπ' αριθμ. 11/07 διάταξης του Ανακριτή Καλαμάτας, βάσει της οποίας ο κατηγορούμενος "έχει αποκτήσει την έξη της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών, μη δυνάμενος να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις και χρήζοντας εκ τούτου ειδικής θεραπευτικής αντιμετώπισης". Τις παραπάνω αξιόποινες πράξεις της αγοράς και κατοχής ναρκωτικών ουσιών ο.....κατηγορούμενος τέλεσε κατ'επάγγελμα, με σκοπό δηλαδή τον πορισμό σταθερού εισοδήματος. Αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα από τη μεγάλη ποσότητα της ινδικής κάνναβης που κατείχε (14,153 κιλά) και το γεγονός ότι κατείχε μία ζυγαριά ακριβείας κατάλληλη για ζύγιση ναρκωτικών, ενώ την ποσότητα αυτή είχε επιμερίσει σε 14 νάιλον συσκευασίες και είχε αποκρύψει εντός της μισθωμένης οικίας. Είναι βέβαια αλήθεια ότι η ζυγαριά αυτή ζύγιζε από 100 γραμ. μέχρι 4 κιλά. Το ότι η ζυγαριά αυτή δεν ζύγιζε ποσότητα μικρότερη των 100 γραμμαρίων δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος την είχε για να ζυγίζει τις ποσότητες που θα πωλούσε, διότι η προς πώληση ποσότητα ήταν ινδική κάνναβη και όχι ηρωίνη ή κοκαΐνη, για την πώληση των οποίων σε μικροποσότητες απαιτείται ζυγαριά που να ζυγίζει και ποσότητες μικρότερες του γραμμαρίου. Ούτε δε δικαιολογείται η ύπαρξη ζυγαριάς στο ως άνω σπίτι, στο οποίο δεν κατοικούσε μόνιμα ο κατηγορούμενος, ούτε χρησιμοποιούσε την κουζίνα του για την παρασκευή φαγητού, για την οποία ενδεχομένως η ζυγαριά να ήταν απαραίτητη. Τα παραπάνω δεν αναιρούνται από το ότι από την επιχείρηση του κέντρου διασκεδάσεως που ασκεί ο κατηγορούμενος κερδίζει αρκετά χρήματα [150.000-200.000 ευ ρω, όπως ισχυρίζεται] ώστε να μην έχει ανάγκη να καταφεύγει σε πώληση ναρκωτικών, καθώς και από το ότι στην οικία αυτή διέμενε ενίοτε ο γιος του, όταν τον επισκεπτόταν συνήθως κατά τους θερινούς μήνες, καθόσον ο τελευταίος διέμενε στον όροφο του οικίας και όχι στο ισόγειο, στην τουαλέτα της οποίας ο κατηγορούμενος είχε κλειδωμένες τις ναρκωτικές ουσίες. Ο κατηγορούμενος δεν ομολόγησε εξαρχής τις πράξεις του όπως ο ίδιος διατείνεται. Εξάλλου δε διευκόλυνε τους αστυνομικούς στην ανεύρεση των ναρκωτικών στην ως άνω οικία, όταν πλέον αντιλήφθηκε ότι οι αστυνομικοί γνώριζαν την ύπαρξη της μισθωμένης αυτής οικίας, στην οποία αυτοί ήδη κατευθύνονταν ουδόλως αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος για μακρό χρονικό διάστημα μετά την τέλεση της ως άνω πράξεως (Νοέμβριος 2006) συμπεριφέρθηκε καλώς, αφού μετά την τέλεση των πράξεων αυτών οδηγήθηκε στις φυλακές και ως εκ τούτου δεν διήγε υπο καθεστώς ελευθερίας και ήταν αναγκασμένος να συμμορφώνεται με τους κανόνες των φυλακών".
Με αυτά που δέχθηκε το Πενταμελές Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία τόσο ως προς την παραδοχή της κατ'επάγγελμα τελέσεως των πράξεων, όσον και ως προς την απόρριψη των ελαφρυντικών περιστάσεων στο πρόσωπό του αναιρεσείοντος. Ειδικότερα αιτιολογείται πλήρως, από τις ανωτέρω παραδοχές της αποφάσεως η κατ'επάγγελμα τέλεση των πράξεων, ήτοι τη μεγάλη ποσότητα των ναρκωτικών ουσιών που αγόρασε και κατείχε ο κατηγορούμενος-αναιρεσείων κατανεμημένη σε 14 συσκευασίες, την ύπαρξη ζυγαριάς ακριβείας, τη μίσθωση άλλης οικίας από αυτή που κατοικούσε, στην οποία βρέθηκε η ζυγαριά ακριβείας και η ποσότητα των ναρκωτικών ουσιών, κλειδωμένη στην τουαλέτα του ισογείου, παραδοχές που αιτιολογούν την διαμόρφωση υποδομής με πρόθεση τελέσεως των πράξεων προς πορισμό εισοδήματος. Επίσης αιτιολογείται πλήρως και η απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών του αναιρεσείοντος, με την παραδοχή ότι δεν ομολόγησε εξ'αρχής τις πράξεις του, επιδεικνύοντας έτσι ειλικρινή μετάνοια, ούτε συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του, με την παραδοχή ότι μόνη η εντός των φυλακών καλή συμπεριφορά δεν αρκεί.
Συνεπώς, οι εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Δ'του Κ.Ποιν.Δ, λόγοι της ένδικης αιτήσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Οι λοιπές αιτιάσεις που περιέχονται στους ίδιους λόγους, ότι το πόρισμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι αντίθετο προς τις επισημαινόμενες μαρτυρικές καταθέσεις, πλήττουν, υπό την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας την περί τα πράγματα ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας και είναι ως εκ τούτου απορριπτέες ως απαράδεκτες. Τέλος, από καμία διάταξη του νόμου δεν αποκλείεται η παραδοχή επιβαρυντικής περιστάσεως από αυτές του ως άνω άρθρου 8 του Ν.1729/1987 στο πρόσωπο του τοξικομανούς δράστη, των πράξεων του άρθρου 5 του ίδιου νόμου και συνεπώς, από το ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε την επιβαρυντική περίσταση της κατ'επάγγελμα τελέσεως των πράξεων από τον αναιρεσείοντα ενώ ταυτοχρόνως έκρινε τούτον ως τοξικομανή, δεν υπέπεσε σε καμία πλημμέλεια, όπως αντιθέτως προβάλλεται, κατ'εκτίμηση, με την ένδικη αίτηση.
Κατ'ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα. Πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 11 Μαρτίου 2009 αίτηση του ... περί αναιρέσεως της υπ'αριθ.70/2008 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακόσιων είκοσι (220) ΕΥΡΩ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουλίου 2010.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ