Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 2176 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 2176/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Δημάδη, Βιολέττα Κυτέα, Γεώργιο Αδαμόπουλο - Εισηγητή και Αικατερίνη Βασιλακοπούλου - Κατσαβριά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Οκτωβρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου - Πριάμου Λεκκού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1 που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φώτιο Σπύρου, περί αναιρέσεως της 1516/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.

Το Τριμελές Εφετείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22 Ιουνίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 990/2009.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης εκτείνεται όχι μόνο στην κρίση για την ενοχή αλλά και στην κρίση για την απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών, η οποία επίσης πρέπει να αιτιολογείται ιδιαιτέρως. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προβάλλονται στο Δικαστήριο της ουσίας σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ.2 και 333 παρ.2 του ΚΠΔ και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή στην άρση ή μείωση της ικανότητας προς καταλογισμό ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στην μείωση της ποινής. Η απόρριψη ενός τέτοιου ισχυρισμού πρέπει να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, διαφορετικά ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας ενώ η μη απάντηση στον ισχυρισμό αυτό, συνιστά έλλειψη ακρόασης κατά το άρθρο 170 παρ.2 του ίδιου Κώδικα εκ της οποίας ιδρύεται ιδιαίτερος λόγος αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Β' του ΚΠΔ. Όταν όμως ο ισχυρισμός, ο φερόμενος ως αυτοτελής, δεν είναι στην πραγματικότητα αυτοτελής κατά την έννοια που αναφέρθηκε αλλά αρνητικός της κατηγορίας, το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει ούτε να διαλάβει στην απόφαση του ιδιαίτερη αιτιολόγηση αφού δεν υπάρχει υποχρέωση απαντήσεως σε απαράδεκτο ή αόριστο ισχυρισμό, ενώ αιτιολογία για τους αρνητικούς της κατηγορίας ισχυρισμούς εμπεριέχεται από τα πράγματα στην κύρια αιτιολογία της απόφασης για την ενοχή. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 1516/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, ο αναιρεσείων καταδικάστηκε για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος του αναφερομένου υπαλλήλου της Πολεοδομίας Καρδίτσας. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι από τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης που εξετάστηκαν στο ακροατήριο, τα έγγραφα που αναγνώστηκαν, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, την απολογία του κατηγορουμένου ο οποίος ομολογεί ότι πράγματι προσκόμισε ψευδή βεβαίωση και τη συζήτηση γενικά της υποθέσεως, αποδείχτηκε και το δικαστήριο πείσθηκε ότι ο κατηγορούμενος, Χ1, στην ... στις .... με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε και ειδικότερα, στις ... υπέβαλε προς την Πολεοδομία Καρδίτσας την με αριθμ. πρωτ.... αίτηση του και ζήτησε την ηλεκτροδότηση ενός κτίσματος (ποιμνιοστασίου) που βρίσκεται στην περιοχή... συνυποβάλλοντας α) βεβαίωση του Προέδρου του Δημοτικού Διαμερίσματος ..., Π1, στην οποία βεβαιωνόταν ότι στο αγρόκτημα ιδιοκτησία του Χ1 υπάρχει ποιμνιοστάσιο που προϋφίσταται του έτους 1955, β) υπεύθυνη δήλωση του ιδίου περί του χρόνου κατασκευής ποιμνιοστασίου και γ) φωτογραφία του κτίσματος, με τον τρόπο δε αυτό προκάλεσε και παρήγαγε στο Υ1 υπάλληλο της Πολεοδομίας Καρδίτσας επιφορτισμένο με τον έλεγχο της διαδικασίας ηλεκτροδότησης των κτισμάτων την απόφαση να εκδώσει το με αριθμ. πρωτ. .... έγγραφο απευθυνόμενο προς τη ΔΕΗ, με το οποίο ενημέρωνε τους υπαλλήλους της εταιρίας ηλεκτροδότησης, ότι τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία από την πλευρά της υπηρεσίας του και μπορούν να ηλεκτροδοτήσουν το ανωτέρω κτίσμα, κατά παράβαση του άρθρου 9 παρ. 1 του Ν. 1512/1985, καθότι το κτίσμα ήταν νεόδμητο και όχι κτισμένο προ του έτους 1955, γεγονός που δεν το γνώριζε ο ανωτέρω υπάλληλος, έχοντας συνείδηση ότι προκαλεί με τον τρόπο αυτό στον υπάλληλο της Πολεοδομίας Υ1την απόφαση να εκτελέσει πράξη που στοιχειοθετεί την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της παράβασης καθήκοντος.
Επομένως πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της παραπάνω πράξης, απορριπτόμενων των ισχυρισμών του ως αβασίμων, ότι δηλαδή: α) δεν αποδείχθηκαν ειδικές παραινέσεις του κατηγορουμένου προς τους αρμοδίους υπαλλήλους του Δήμου και β) ότι παρασύρθηκε στην ως άνω αξιόποινη πράξη από παραινέσεις και συμβουλές τρίτων και δη του τ. Προέδρου της Κοινότητας, αφού και φορτικότητα προέκυψε προς τους υπαλλήλους και το Δικαστήριο κρίνει ότι την αξιόποινη πράξη την τέλεσε ο ίδιος και όχι τρίτος, αφού προέβη στην ως άνω πράξη της ηλεκτροδότησης του ποιμνιοστασίου του. Δέχεται τις ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84§2β ΠΚ, του ότι ο κατηγορούμενος ωθήθηκε στην ως άνω πράξη του, από μη ταπεινά αίτια.
Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του άνω Δικαστηρίου της ουσίας, ο αναιρεσείων δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του προέβαλε τους ακόλουθους ισχυρισμούς:
ΣΤΟ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΠΟΙΝΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ Χ1, κατοίκου ....
Στην εκδικαζομένη σήμερα υπόθεση μου για την οποία κατηγορούμαι για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος προβάλω τους εξής αυτοτελείς ισχυρισμούς:
1)Από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει με σαφήνεια και πληρότητα ο τρόπος και τα μέσα, με τα οποία προκάλεσα με πρόθεση τον Υ1(υπάλληλο της Πολεοδομίας) την απόφαση για να τον πείσω να τελέσει την φερόμενη ως άδικη πράξη (παράβαση καθήκοντος).
Σύμφωνα με το άρθρο 46 παρ. 1α του Π.Κ. για την ύπαρξη ηθικής αυτουργίας απαιτούνται: α) πρόκληση από τον ηθικό αυτουργό, σε κάποιον άλλο, της απόφασης να διαπράξει ορισμένη πράξη, η πρόκληση δε αυτή μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο, όπως υπόσχεση ή χορήγηση αμοιβής, πειθώ, απειλή κ.λ.π. β) διάπραξη από τον άλλον της πράξης αυτής και γ) δόλος του ηθικού αυτουργού, δηλαδή ηθελημένη πρόκληση της απόφασης για τη διάπραξη από τον άλλο της αντικειμενικής υπόστασης ορισμένου εγκλήματος με γνώση και θέληση ή αποδοχή της συγκεκριμένης εγκληματικής πράξης.
Η απλή υποβολή εκ μέρους μου, προς τον ανωτέρω υπάλληλο της Πολεοδομίας Καρδίτσας των δικαιολογητικών που μου υποδείχθηκε από τρίτους προκειμένου να ηλεκτροδοτηθεί η κτηνοτροφική μου μονάδα, δεν συνιστά το στοιχείο εκείνο, που μπορεί, σύμφωνα με τον νόμο, να οδηγήσει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι τέλεσα την πράξη της ηθικής αυτουργίας.
Σε διαφορετική περίπτωση θα οδηγούμεθα σε ηθική αυτουργία κάθε φορά που σε μια υπηρεσία υποβάλλονται δικαιολογητικά που δεν πληρούν τις ουσιαστικές και νομικές προϋποθέσεις.
2)Εξ άλλου, δεν έχει τελεστεί αντικειμενικά αξιόποινη πράξη από τον αυτουργό (Υ1) και κατ' επέκταση, δεν νοείται, παρά την αυτοτέλεια του αξιοποίνου των συμμετεχόντων (άρθρο 48 Π.Κ.) ευθύνη δική μου ως ηθικού αυτουργού, για ανύπαρκτο έγκλημα. (βλ. Α.Π. 2185/2003).
Στην προκειμένη περίπτωση για την θεμελίωση της αντικειμενικής υπόστασης του αδικήματος της παράβασης καθήκοντος απαιτούνται: α) Η ιδιότητα του υπαλλήλου κατά το άρθρο 13α Π.Κ. και β) Να παραβεί ο υπάλληλος τα υπηρεσιακά του καθήκοντα. Όμως ο υπάλληλος (Υ1) δεν παρέβη τα υπηρεσιακά του καθήκοντα, ενήργησε σύμφωνα με τον νόμο και μάλιστα η ενέργεια του αυτή επικυρώθηκε από την προϊσταμένη της Πολεοδομίας (βλ. σχετική κατάθεση της ίδιας και του υπαλλήλου). Ούτε βέβαια προέκυψε βλάβη σε βάρος κάποιου.
Με την ανάκληση δε του εγγράφου προς την Δ.Ε.Η., από τον ίδιο υπάλληλο, δεν πρόλαβα καν να ηλεκτροδοτήσω το ποιμνιοστάσιο.
Συνεπώς δεν υπάρχει καν αξιόποινη πράξη ανύπαρκτο έγκλημα (άλλως προπαρασκευαστική πράξη). 3) Γιατί ήδη ισχύει νεώτερος και ευνοϊκότερος νόμος (Ν 3399/2005, άρθρα 162 και 163 του Π.Δ. της 14/07/99, Ν. 1512/05 παρ. 3 άρθρ. 9, Υ1β/2000/29-3-1995 (343Β'),Κ.Υ.Α. 244203/16.01.06), με βάση την οποία είναι εφικτή η ηλεκτροδότηση των ποιμνιοστασίων που έχουν κατασκευασθεί πριν από το έτος 2003, όπως συμβαίνει με το δικό μου ποιμνιοστάσιο.
4) Στην ουσία την στιγμή που ο πρόεδρος του Τ.Δ. ... είχε πληροφορίες, ότι στην περιοχή όπου υπάρχει η κτηνοτροφική μου μονάδα και εξέδωσε την σχετική βεβαίωση, εγώ δεν είχα κανένα λόγο να μην προσκομίσω την βεβαίωση αυτή στην Πολεοδομία και να υπογράψω και την υπεύθυνη δήλωση ότι το από τσίγκους κατασκευασμένο ποιμνιοστάσιο, είχε κατασκευασθεί πριν από το 1955.
Ήδη ο πρόεδρος Π1 που χορήγησε την ήδη απαλλαγή σύμφωνα με τον Ν. 3446/05 παρ. 31 και επόμενα εγώ δεν μπορώ να διώκομαι επειδή έκανα χρήση της εν λόγω βεβαίωσης.
Για τούτο ΖΗΤΩ: Να γίνουν δεκτοί οι πιο πάνω ισχυρισμοί και ν' απαλλαγώ της κατηγορίας.
Οι ισχυρισμοί όμως αυτοί δεν είναι αυτοτελείς ισχυρισμοί με την έννοια που προεκτέθηκε αλλά είναι αρνητικοί της κατηγορίας και η αιτιολόγηση αυτών περιέχεται στην αιτιολογία περί της ενοχής του. Συγκεκριμένα, εκτίθενται ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία προκάλεσε την απόφαση στον υπάλληλο Υ1να συντάξει κατ' αίτηση του το 2813/2003 έγγραφο του απευθυνόμενο προς τη ΔΕΗ προκειμένου να ηλεκτροδοτηθεί το ποιμνιοστάσιό του. Περαιτέρω, κατά την παραδοχή της προσβαλλόμενης, ο αναιρεσείων προσκόμισε την αναφερόμενη ψευδή βεβαίωση προκειμένου να επιτύχει την ηλεκτροδότηση του ποιμνιοστασίου του. Το ότι δε, η βεβαίωση αυτή ήταν ψευδής κατά το περιεχόμενο της και δη ότι το ποιμνιοστάσιό του προϋφίστατο του 1955, ενώ το κατεσκεύασε περί το έτος 2002 και εντεύθεν, τούτο κατά την παραδοχή της προσβαλλόμενης το ομολόγησε. Το γεγονός ότι το ψευδές της βεβαιώσεως αγνοούσε ο άνω υπάλληλος δεν ασκεί έννομη επιρροή, αφού δεν αποκλείεται η ύπαρξη ηθικής αυτουργίας και όταν ο φυσικός αυτουργός ενεργεί χωρίς δόλο (άρθρο 46, 47 και 48 του ΠΚ, ΑΠ 20/2006). Περαιτέρω, ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος ότι δεν ηλεκτροδοτήθηκε το ποιμνιοστάσιό του για τον λόγο ότι ο άνω υπάλληλος ανεκάλεσε το έγγραφο του μετά από σχετική καταγγελία γείτονος, είναι αλυσιτελής διότι η αντικειμενική τέλεση του εγκλήματος της παράβασης καθήκοντος συνετελέσθη με την έκδοση και αποστολή προς τη ΔΕΗ του άνω εγγράφου του υπαλλήλου και όχι με την ηλεκτροδότηση ή μη του ποιμνιοστασίου. Τέλος, κατά παραδοχή της προσβαλλόμενης, ο αναιρεσείων ενήργησε με φορτικότητα προς τους υπαλλήλους προκειμένου να επιτύχει την ηλεκτροδότηση του ποιμνιοστασίου. Το ότι εκ των υστέρων νομοθετικώς επετράπη η ηλεκτροδότηση των ποιμνιοστασίων τούτο δεν ασκεί καμία έννομη επιρροή, γιατί κατά το χρόνο τελέσεως του αδικήματος ο νομός απαιτούσε προϋποθέσεις προς ηλεκτροδότησης των ποιμνιοστασίων.
Συνεπώς, το Δικαστήριο της ουσίας επί των ισχυρισμών αυτών ως αρνητικών της κατηγόριας δεν υποχρεούτο να απαντήσει αλλά αντιθέτως, ως ελέχθη, η απάντηση επ' αυτών εμπεριέχεται στην αιτιολογία περί της ενοχής του. Επομένως, ο τα αντίθετα υποστηρίζων εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος της αναίρεσης περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι αβάσιμος. Επομένως, εφ' όσον η αίτηση δεν διαλαμβάνει άλλο λόγο αναίρεσης αυτή είναι απορριπτέα ως αβάσιμη και στον αναιρεσείοντα πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΠΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 22-06-2009 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 1516/2008 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Και Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 13 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή