Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1340 / 2015    (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Θέμα
Αοριστία αναίρεσης.




Περίληψη:
Στοιχεία δικογράφου αναίρεσης. Για το ορισμένο του κατά το αρθ 559 αρ1 ΚΠολΔ λόγου, πρέπει να αναφέρονται οι ουσιαστικές παραδοχές, με τις οποίες το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια, γιατί διαφορετικά είναι ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος. Παραπομπή στην υπάρχουσα στη δικογραφία προσβαλλόμενη απόφαση δεν θεραπεύει την αοριστία. Η θέση αυτή είναι σύμφωνη με το αρθ στις ΕΣΔΑ





Αριθμός 1340/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Μπιχάκη Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Διονυσία Μπιτζούνη και Πέτρο Σαλίχο Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Βασίλειο Κορκίζογλου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΥΓΡΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ-Κ. ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Σταμάτη Γρύλλη
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-11-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κω (μεταβατική έδρα Καλύμνου). Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: Κ 86/2011 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και 84/2013 του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου (μεταβατική έδρα Κω). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείον με την από 18-6-2014 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευγενία Προγάκη, ανέγνωσε την από 7-10-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή το έγγραφο της αναίρεσης κατά το άρθρο 566 παρ.1 ΚΠολΔ, πρέπει να περιέχει τα στοιχεία που απαιτούνται, κατά τα άρθρα 118 έως 120, δηλαδή τα στοιχεία κάθε δικογράφου και να αναφέρει τους λόγους αναίρεσης δηλ. τα παράπονα κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Αν η αίτηση δεν περιλαμβάνει έστω και ένα λόγο αναίρεσης, ακόμη και απαράδεκτο ή αβάσιμο, απορρίπτεται. Αν αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ), εφόσον το δικαστήριο εξέτασε την ουσία της υπόθεσης πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, με πληρότητα και σαφήνεια οι ουσιαστικές παραδοχές, με τις οποίες το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε, κατά τον αναιρεσείοντα, στις πλημμέλειες που συγκροτούν τον λόγο αυτό της αναίρεσης γιατί διαφορετικά είναι απολύτως ανέφικτος ο ζητούμενος αναιρετικός έλεγχος. Η από την παράλειψη αυτή αοριστία του δικογράφου της αναίρεσης, η οποία επάγεται την απόρριψη αυτής ως απαράδεκτης (άρθρ.577 παρ.1, 2 ΚΠολΔ) δεν μπορεί, όπως άλλωστε και κάθε αοριστία οιουδήποτε εισαγωγικού δικογράφου δίκης, να αναπληρωθεί από στοιχεία που βρίσκονται εκτός του αναιρετηρίου, (Ολ.ΑΠ 32/1996) ούτε ειδικότερα από την υπάρχουσα στη δικογραφία απόφαση, που προσβάλλεται με την αναίρεση, γιατί, εκτός των άλλων, ο ’ρειος Πάγος, δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες από τις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας είναι αυτές που, κατά τον αναιρεσείοντα, συνιστούν το αναιρετικό σφάλμα και έτσι μπορεί να επιλεγούν τέτοιες που δεν το συνιστούν και να απορριφθεί για το λόγο αυτό η αναίρεση, ενώ αν επιλέγονταν άλλες που είχε επισημάνει ο αναιρεσείων, χωρίς όμως να τις αναφέρει στο αναιρετήριο, ενδεχομένως να ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα. Η θέση αυτή είναι απολύτως σύμφωνη και με το άρθρο 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, γιατί διασφαλίζει την από αυτό αξιούμενη δίκαιη δίκη, αφού συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα του, και συνταγματικά κατοχυρωμένου, δικαιώματος πρόσβασης καθενός στα δικαστήρια, το οποίο μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο με την άσκηση ορισμένης, σύμφωνα με το νόμο, προσφυγής οιασδήποτε μορφής, η οποία θα επιτρέπει, ως εκ του ορισμένου περιεχομένου της, την από το δικαστήριο παροχή της αιτούμενης έννομης προστασίας και γι’ αυτό τα απαιτούμενα από το νόμο για το ορισμένο της εν γένει προσφυγής στα δικαστήρια, μορφή της οποίας είναι και το ένδικο μέσο της αναίρεσης, δεν δυσχεραίνουν, αλλά μάλλον διευκολύνουν την πρόσβαση στα δικαστήρια για παροχή έννομης προστασίας, αφού με αυτά, συγκεκριμενοποιείται το είδος αυτής (Ολ.ΑΠ 20/2005).
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως (αρθρ.561 παρ.2 ΚΠολΔ) το Εφετείο, αφού κατά το άρθρο 528 ΚΠολΔ δέχθηκε την έφεση του αναιρεσείοντος Δημοσίου, εξαφάνισε την εκκκαλουμένη απόφαση και αφού αναδίκασε την υπόθεση και συνεκτίμησε τα νομίμως, σ’ αυτό, επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία, δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη, την από 28.11.2009 αναγνωριστική κυριότητας αγωγή της αναιρεσίβλητης, επί ενός βοσκοτόπου επιφανείας 12.500 τ.μ., που βρίσκεται στη θέση "..." της Καλύμνου και αποκτήθηκε παραγώγως ήτοι με αγορά, άλλως πρωτοτύπως, ήτοι με έκτακτη χρησικτησία. Ειδικότερα έγινε δεκτό ότι το ένδικο ακίνητο, του οποίου την κυριότητα αμφισβητεί το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, χαρακτηρίζοντάς το με την υπ’ αριθμ..../7.9.2005 πράξη ως χορτρολιβαδική και ανήκουσα σ’ αυτό έκταση, περιήλθε στην κυριότητα της ενάγουσας αναιρεσίβλητης με παράγωγο τρόπο και δη από αγορά δυνάμει του υπ’ αριθμ..../18.6.2004, νόμιμα μεταγεγραμμένου, συμβολαίου της συμβ/φου Καλύμνου Αικατερίνης Κουρεμέτη, άλλως με πρωτότυπο τρόπο και δη με έκτακτη χρησικτησία, αφού αυτή και οι δικαιοπάροχοι της, νεμήθηκαν το επίδικο, με τα οικεία προσόντα, επί 20 χρόνια πριν από την ένδικη αμφισβήτηση, αλλά και προγενέστερα μέχρι το 1917, ενώ το ακίνητο, που είναι βοσκότοπος έχει τη νομική μορφή μουλκίου, ήτοι ακινήτου ελεύθερης ιδιοκτησίας, γιατί στην ..., που δεν ήταν δορνάλωτη, δεν υπήρξαν δημόσιες γαίες (αρζί - μυρί) και επ’ αυτών δικαίωμα διαρκούς εξέτασης (τεσσαρούφ). Με την ένδικη αναίρεση αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, ότι υπέπεσε στις νομικές πλημμέλειες του άρθρου 559 ΚΠολΔ με το να δεχθεί ότι το επίδικο ακίνητο μολονότι είναι βοσκότοπος ανήκει στην κατηγορία των μουλκίων, ενώ εφόσον έχει αυτή τη μορφή είναι δημόσιο κτήμα (αρζί - μυρί) και ανήκει στο αναιρεσείον Δημόσιο, αφού για την απόκτησή του δεν γίνεται επίκληση ταπίου, ούτε ως μη καλιεργήσιμο είναι δεκτικό δικαιώματος τεσσαρούφ, ούτε αποκτήθηκε με χρησικτησία κατά το Οθωμανικό δίκαιο που δεν προβλέπει τέτοιο θεσμό, αλλά ούτε και κατά το Ιταλικό, αφού μέχρι τις 10.1.1949 που εισήχθη στα Δωδεκάνησα ο ΑΝ 1539/1938 δεν είχε συμπληρωθεί ο οριζόμενος από το δίκαιο αυτό χρόνος ενώ η επί σειρά ετών χρήση του επιδίκου ως βοσκοτόπου δεν θεμελιώνει νομή κατά το άρθρο 2 παρ.2 του ΑΝ 1539/1938. Έχοντας το περιεχόμενο αυτό η αναίρεση είναι αόριστη γιατί δεν προσδιορίζει ποια από τις αναιρετικές πλημμέλειες του άρθρου 559 ΚΠολΔ αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση, ενώ για την περίπτωση που θα εθεωρείτο ότι αποδίδει την πλημμέλεια του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και πάλι (η αναίρεση) είναι αόριστη, αφού δεν αναφέρει με πληρότητα και σαφήνεια έστω και μη σχινοτενώς αλλά παρέχοντας τη δυνατότητα εξειδίκευσης της επικαλούμενης νομικής πλημμέλειας (Διοικ.Ολ.ΑΠ 104/2010) τις ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης, με τις οποίες το δικαστήριο υπέπεσε στις πλημμέλειες που συγκροτούν το λόγο της αναίρεσης, ούτε η αοριστία αυτή μπορεί να θεραπευθεί με την παραπομπή του αναιρετηρίου σε έγγραφα εκτός του κειμένου της και δή στην αποτελούσα στοιχείο της δικογραφίας προσβαλλομένη απόφαση. Ενόψει τούτων η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί. Το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο λόγω της ήττας του (άρθρο 183 και 176 ΚΠολΔ) πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία όμως θα καταλογισθούν μειωμένα, σύμφωνα με το άρθρο 22 του Ν.3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ.18 του ΕισΝ ΚΠολΔ και όπως τούτο ισχύει, μετά την υπ’ αριθμ.134423/1992 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ β’ 11/20.1.1993), που εκδόθηκε κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου 5 παρ.12 του Ν.1738/1987.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 18.6.2014 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου κατά της ανώνυμης εταιρείας "Επιχείρηση Εκμετάλλευσης Υγρών Καυσίμων - Κ. Ανώνυμη Εταιρεία", για αναίρεση της υπ’ αριθμ.84/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου (Μεταβατική έδρα Κώ).
Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Νοεμβρίου 2015.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Νοεμβρίου 2015.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή