Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1805 / 2009    (Β, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Ανθρωποκτονία από αμέλεια.




Περίληψη:
Στοιχεία του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά τα άρθρ. 302 § 1 και 28 ΠΚ. Έλλειψη της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας καταδικαστικής απόφασης, που ιδρύει τον κατ' άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ΄ ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, υπάρχει, όταν δεν εκτίθενται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και δεν υπάρχει έλλειψη τέτοιας αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται στην επανάληψη του διατακτικού, εφόσον αυτό περιέχει, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, με πληρότητα και πραγματικά περιστατικά, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της, ενώ εξάλλου αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά και κατά το είδος τους, χωρίς να απαιτείται να εκτίθεται τι προέκυψε από κάθε ένα από αυτά, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο, αρκεί μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και όχι μόνο μερικά από αυτά. Απαράδεκτος ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο και με το πρόσχημα του ως άνω αναιρετικού λόγου βάλλεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί τα πράγματα και η εκτίμηση των αποδείξεων.




Αριθμός 1805/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β' Ποινικό Τμήμα Διακοπών
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Μουστάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Σαράντη Δρινέα, Νικόλαο Πάσσο - Εισηγητή, Σοφία Καραχάλιου και Ιωάννη Παπαδόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Σεπτεμβρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Νικολούδη και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που παρέστη με τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Ιωάννη - Δωρόθεο Παπαρρηγόπουλο και Γεώργιο Μπουρμά, περί αναιρέσεως της 4765/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Τριμελές Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 25.6.2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1105/2009.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 302 παρ. 1 και 28 ΠΚ προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια απαιτείται α) να μην καταβλήθηκε από τον δράστη ή επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει να καταβάλλει υπό τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, β) να μπορούσε ο δράστης σύμφωνα με τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, το οποίο από έλλειψη της προσοχής είτε δεν προέβλεψε είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επήρχετο και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή παράλειψης του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε. Εξάλλου, έλλειψη της απαιτουμένης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει τον κατ' αρθ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγο αναίρεσης υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν δεν εκτίθενται σ' αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για την συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκεν ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας ειδικότερα: α) Είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και δεν υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται στην επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, εφόσον αυτό περιέχει, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, με πληρότητα και πραγματικά περιστατικά, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της. β) Αρκεί ν' αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά και κατά το είδος τους, χωρίς ν' απαιτείται να εκτίθεται τι προέκυψε από κάθε ένα απ' αυτά, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για τον σχηματισμό της δικαστικής κρίσης, αρκεί μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης και όχι μόνο μερικά απ' αυτά. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε έφεση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, δέχθηκε κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερομένων κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, ότι: "Ο κατηγορούμενος από αμέλεια του, από έλλειψη δηλαδή της προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του και επέφερε τον θάνατο άλλου. Ειδικότερα, ενώ ήταν οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκινήτου (αγροτικό) και εκινείτο επί της ως άνω ΕΟ με κατεύθυνση από ... προς ..., δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του και προκειμένου να εισέλθει σε πρατήριο υγρών καυσίμων, παρότι στην πορεία του ήταν τοποθετημένη απαγορευτική πινακίδα στροφής αριστερά (Ρ-27), παρεβίασε την πινακίδα αυτή, διέβη την εκ δύο συνεχών γραμμών κατά μήκος διαγράμμιση της οδού και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα εκ της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του, τη στιγμή που είχε καταλάβει το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, να επιπέσει επ' αυτού η υπ' αριθμ. ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα, η οποία εκινείτο επί της ιδίας ως άνω οδού και με την ιδίαν κατεύθυνση και κατά τη στιγμή εκείνη επιχειρούσε υπέρβαση από αριστερά, εκ της συγκρούσεως δε αυτής να τραυματισθεί ο οδηγός της δίκυκλης μοτοσυκλέτας ..., ο οποίος υπέστη βαρείες κακώσεις κεφαλής, θώρακος, λεκάνης και άκρων εκ των οποίων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατός του. Ενόψει αυτών, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της πιο πάνω πράξης". Ακολούθως, με βάση τις παραδοχές αυτές το δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο για την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα οκτώ (18) μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την από τις διατάξεις των αρθ. 93 παρ. 3 του Συντ. και 139 ΚΠΔ επιβαλλομένη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εφόσον εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ως άνω εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος (αρθ. 26 παρ 1β, 28, 302 παρ. 1 ΠΚ), καθώς και τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία δικαστήριο έλαβε υπόψη του και στα οποία στήριξε την ανέλεγκτη για τ' αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά κρίση του, μη απαιτουμένης, όπως προαναφέρθηκε, της στάθμισης της αποδεικτικής αξίας των προσκομισθέντων και ληφθέντων υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικών μέσων ούτε της αναφοράς των συγκεκριμένων καταθέσεων, και του περιεχομένου τους, που άσκησαν επιρροή στον σχηματισμό της δικανικής πεποίθησης του δικαστηρίου, όπως αβάσιμα υποστηρίζει ο αναιρεσείων με το πρώτο σκέλος του λόγου αναίρεσης, όπως επίσης εκτίθενται και οι σκέψεις, με τις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στις προαναφερόμενες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν τις παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου με ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες. Εξάλλου, ειδικότερα οι αιτιάσεις που προβάλλονται με το πρώτο σκέλος του (μοναδικού) λόγου αναίρεσης, ότι από την έκθεση αυτοψίας και το πρόχειρο σχεδιάγραμμα του ΤΤ...δεν αποδεικνύεται η υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος για το ατύχημα, καθώς και ότι δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί οι ισχυρισμοί του φερομένου ως αυτόπτη μάρτυρα, απαραδέκτως προβάλλονται, διότι υπό το πρόσχημα του αναιρετικού λόγου βάλλεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί τα πράγματα και η εκτίμηση των αποδείξεων. Περαιτέρω, αβάσιμη είναι και η προβαλλόμενη με το δεύτερο σκέλος αιτίαση ότι η προσβαλλομένη απόφαση στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και λόγω αλληλο-συμπλήρωσης αιτιολογικού και διατακτικού αυτής και ειδικότερα διότι το αιτιολογικό αποτελεί επανάληψη - αντιγραφή του διατακτικού, αφού αυτό περιέχει με πληρότητα όλα τ' απαιτούμενα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο κρίθηκε ένοχος ο αναιρεσείων κατηγορούμενος, τα οποία περιέχονται και στο αιτιολογικό. Σύμφωνα με τα παραπάνω, πρέπει ν' απορριφθεί κατ' αμφότερα τα σκέλη του ο μοναδικός από το αρθ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης ως αβάσιμος και ακολούθως και η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 25.6.2009 αίτηση αναίρεσης του ... κατά της 4675|2009 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (Τμήμα ΣΤ).
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Σεπτεμβρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή