Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 2240 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Σωματική βλάβη από αμέλεια.




Περίληψη:
Σωματική βλάβη από αμέλεια από υπόχρεο (επαγγελματία). Ευθύνη νομίμου εκπροσώπου εργοδότριας (κατασκευάστριας πυρότουβλων κ.λ.π. εταιρείας). Αιτιολογία καταδικαστικής απόφασης. Απόρριψη αίτησης αναίρεσης για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδικαστικής απόφασης.




Αριθμός 2240/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Παναγιώτη Ρουμπή-Εισηγητή, Γεώργιο Μπατζαλέξη και Χριστόφορο Κοσμίδη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λιάπη, περί αναιρέσεως της 2989/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών., με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Μαΐου 2009 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 843/2009.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό της διάταξης του άρθρου 314 παρ.1 εδ.α' του Ποινικού Κώδικα, στην οποία ορίζεται ότι, όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών, προς τη διάταξη του άρθρου 28 του ιδίου Κώδικα, στην οποία ορίζεται ότι από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν, συνάγεται ότι προς θεμελίωση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια, απαιτούνται τα ακόλουθα στοιχεία α) να μην καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη κατ'αντικειμενική κρίση προσοχή, της οποίας κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει κάτω από τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις να καταβάλει, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, β) να μπορούσε αυτός, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξαιτίας της υπηρεσίας του ή του επαγγέλματός του να προβλέψει και να αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή παράλειψης του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε. Η παράλειψη, ως έννοια, ενυπάρχει σε κάθε είδος αμελείας, εφόσον το ένα σκέλος της ευθύνης συνίσταται στη μη καταβολή της προσήκουσας προσοχής (δηλαδή σε μία παράλειψη). Εξάλλου, από το συνδυασμό των άρθρων 314 παρ.1 εδ.α' και 315 παρ.1 εδ.β' του ΠΚ προκύπτει ότι στην περίπτωση σωματικής βλάβης από αμέλεια δεν απαιτείται έγκληση όταν η αξιόποινη αυτή πράξη τελέσθηκε κατά την εκτέλεση υπηρεσίας ή άσκηση του επαγγέλματος, ο δε υπαίτιος, δηλ. αυτός που εκτελεί την υπηρεσία ή το επάγγελμα, είναι υποχρεωμένος, συνέπεια αυτών, να καταβάλει ιδιαίτερη επιμέλεια ή προσοχή. Ως υπηρεσία δε ή επάγγελμα, νοούνται εκείνες οι ενοχλήσεις, οι οποίες, ασχέτως του βιοποριστικού ή μη χαρακτήρα τους, προϋποθέτουν ιδιαίτερες γνώσεις, εμπειρία ή τέχνη και περίσκεψη και από τη φύση τους εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο για τη σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας άλλων ανθρώπων και απαιτούν, για την αποφυγή του κινδύνου αυτού, ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή, ήτοι υπέρτερη από εκείνη που επιβάλλεται για την αποφυγή του κινδύνου από τις συνήθεις ενασχολήσεις. Ακόμη η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα, κλπ.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης 2989/2009 αποφάσεώς του, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ'είδος αναφερομένων στην ίδια απόφαση αποδεικτικών μέσων, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "... δυνάμει άτυπης σύμβασης εξαρτημένης αορίστου χρόνου ο μηνυτής (....) εργαζόταν από αρχές 2001 ως εργάτης στην εταιρία με την επωνυμία "Ν.ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ STAR- KAMIN ABETE" με αντικείμενο εργασιών κατασκευή τζακιών, πυρότουβλων, φούρνων κλπ, της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος ως πρόεδρος του Δ.Σ. αυτής είναι ο κατηγορούμενος. Στις 19-1-2002 και περί ώρα 14.30 μέσα στα πλαίσια των εργασιών του έπλενε με λάστιχο νερού μία μπετονιέρα κατασκευής μπετόν και είχε θέση το δεξιό του χέρι μέσα στον αναδευτήρα, όταν αιφνιδιαστικά και ανεξέλεγκτα τέθηκε σε λειτουργία, χωρίς να ενεργοποιήσει κάποιος τη λειτουργία της με το πάτημα του σχετικού κουμπιού, με αποτέλεσμα να εγκλωβισθεί το χέρι του και να υποστεί κατάγματα 2ης, 3ης, 4ης και 5ης μετακαρπιοφόρα λαγγικών αρθρώσεων και διατόμων τενόντων αγγείων και νεύρων της δεξιάς άκρας χειρός. Ο τραυματισμός θα είχε αποφευχθεί αν προηγουμένως είχε συντηρηθεί η έναρξη λειτουργίας του μηχανήματος μόνο με το πάτημα του σχετικού κουμπιού, καθόσον οι μάρτυρες (..., ..., ..., καταθέτουν ότι το κουμπί ήταν χαλασμένο και η λειτουργία του μηχανήματος ήταν ελαττωματική, δηλαδή πολλές φορές άρχιζε τη λειτουργία ή σταματούσε από μόνη της, υπεύθυνος δε για τη καλή λειτουργία του μηχανήματος ήταν ο κατηγορούμενος ως εργοδότης (άρθρα 2 παρ.1, 3 παρ.1, παράρτημα πειρ.2,5 του ΠΔ 395/19940. Με βάση τα προεκτεθέντα ο κατηγορούμενος τέλεσε την αποδιδόμενη σ'αυτόν πράξη και πρέπει να κηρυχθεί ένοχος". Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση τα άνω εγκλήματα για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 18 εδ.β', 26 παρ.1α, 28, 314 παρ.1 και 315 παρ.1 ΠΚ, 2 παρ.1 και 3 περ.1 παρ.2 του ΠΔ/τος 399/1994 και 2, 7 παρ.1 του ΠΔ 97/1996, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου και χωρίς να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Ειδικότερα, αναφέρονται στην αιτιολογία της αποφάσεως τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα), από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, ενώ δεν υπήρχε κατά νόμο, ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και να εκθέσει τι προκύπτει χωριστά από το καθένα από αυτά. Και συγκεκριμένα έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο της ουσίας και συνεκτίμησε μαζί με τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα και τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας .... και .... και τις καταθέσεις των μαρτύρων ..., ..., ..., ... και ... (οι τελευταίες αναγνώσθηκαν λόγω του ανέφικτου της κλήτευσης και εκφώνησης των αλλοδαπών αυτών στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, ως προσώπων αγνώστου διαμονής). Επίσης διαλαμβάνεται με πληρότητα στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά συμπληρώνεται από το διατακτικό της, πως είχε υποχρέωση ο αναιρεσείων λόγω της ιδιότητάς του ως νόμιμου εκπροσώπου της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Ν. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΠΥΡΙΜΑΧΑ ΔΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΥΛΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΒΕΤΕ" για την καλή λειτουργία του μηχανήματος (μπετονιέρας) της εν λόγω επιχείρησης και τεχνική αποκατάσταση της βλάβης της, ήτοι της αυτόματης έναρξης της λειτουργίας της, λόγω του ότι ο μηχανισμός (κομβίον) ενάρξεως λειτουργίας και διακοπής αυτής ήταν ελαττωματικός, και ότι απ'αυτήν την παράλειψη επήλθε ο τραυματισμός του εγκαλούντος εργαζόμενου στην ως άνω εταιρία ..., καθόσον κατά την ημέρα και ώρα που αναφέρεται σ'αυτήν (απόφαση) τέθηκε αυτόματα σε λειτουργία όταν ο παθών προέβαινε στο πλύσιμο αυτής, που περιλαμβανόταν στις ανατιθέμενες σ'αυτόν εργασίες. Γι'αυτό η σχετική αιτίαση με την οποία ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα των ανωτέρω είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.
Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ ΚΠΔ μόνος λόγος αναίρεσης της προσβαλλόμενης απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναίρεσης για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 18 Μαΐου 2009 αίτησή του ..., για αναίρεση της υπ'αριθμ. 2989/2009 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Νοεμβρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 20 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή