Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1024 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Πλαστογραφία, Ηθική αυτουργία.




Περίληψη:
Επάρκεια αιτιολογίας καταδικαστικής αποφάσεως για ηθική αυτουργία σε πλαστογραφία. Απορρίπτει.




Αριθμός 1024/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό-Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Γεωργίας Στεφανοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Αναγνωστόπουλο, για αναίρεση της 5523/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Νοεμβρίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1865/2008.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το άρθρο 216 παρ.1 και 2 ΠΚ προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της πλαστογραφίας απαιτείται αντικειμενικώς μεν, από την αρχή κατάρτιση εγγράφου από τον υπαίτιο, που το εμφανίζει ότι καταρτίσθηκε από άλλον, ή νόθευση γνησίου εγγράφου, δηλαδή, αλλοίωση της έννοιας του περιεχομένου του εγγράφου, υποκειμενικώς δε δόλος που περιλαμβάνει τη γνώση και τη θέληση πραγματώσεως των περιστατικών που απαρτίζουν την αντικειμενική υπόσταση και σκοπός του δράστη να παραπλανήσει με τη χρήση πλαστού άλλον για γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες, όπως είναι εκείνο το γεγονός το οποίο είναι πρόσφορο για τη δημιουργία, διατήρηση, μεταβολή ή απόσβεση δικαιώματος ή έννομης σχέσης, ασχέτως αν επιτεύχθηκε ή όχι η παραπλάνηση. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 46 § 1 περ. α του ΠΚ, με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται και όποιος με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι για την ύπαρξη ηθικής αυτουργίας, η οποία έχει παρακολουθηματικό χαρακτήρα, απαιτείται αντικειμενικώς μεν πρόκληση και παραγωγή στον άλλο της απόφασης για τη διάπραξη ορισμένου εγκλήματος, που μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε πρόσφορο τρόπο, όπως με προτροπές και παρακλήσεις, που έγιναν με πίεση, πειθώ ή φορτικότητα, υποκειμενικώς δε δόλος που συνίσταται στη γνώση και τη θέληση των στοιχείων της πράξης. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, όταν εκτίθενται σ' αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη, που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά, αρκεί ωστόσο να συνάγεται από την απόφαση, ότι όλα τα αποδεικτικά μέσα έχουν ληφθεί υπόψη και εκτιμηθεί. Τέλος, κατά το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτή διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στην εφαρμοσθείσα διάταξη, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, για τον λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται στον συνδυασμό του διατακτικού προς το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την υπ' αριθ. 5523/2008 απόφασή του δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των αποδεικτικών μέσων, τα εξής : "Ο κατηγορούμενος, έχοντας λάβει και παλαιότερα αναβολή κατατάξεως στο στρατό αρχικά για λόγους σπουδών και το έτος 2000 με απόφαση της Επιτροπής Απαλλαγών Αθηνών, επειδή έπασχε από κάκωση έξω μηνίσκου δεξιού γόνατος, στις 27-7-2001, ενόψει της κατατάξεως του στις 30-7-2001, μετέβη στις 27-7-2001 στο αρμόδιο Στρατολογικό Γραφείο Πειραιά. Από εκεί παραπέμφθηκε για εξέταση της σωματικής του ικανότητας, γιατί είχε προσκομίσει ιατρική βεβαίωση του 401 Γ.Σ.Ν.Α. με διάγνωση "υποτροπή οσφυαλγίας ΔΕ ριζίτικα σύστοιχα" με ένδειξη εξάμηνης αναβολής, στην Επιτροπή Απαλλαγών Αθηνών. Το φάκελο του Στρατολογικού Γραφείου τον παρέλαβε ο ίδιος ο κατηγορούμενος για να τον μεταφέρει στην Επιτροπή Απαλλαγών Αθηνών. Στις 5-9-2001 εισήλθε στο Στρατολογικό Γραφείο Πειραιά γνωμάτευση της ως άνω Επιτροπής με αριθμό ..., με την οποία κρινόταν ακατάλληλος για στράτευση, αφού έπασχε από μεγάλου βαθμού σπονδιλολίσθηση 05-11 με έντονες λειτουργικές διαταραχές και ριζίτικες εκδηλώσεις. Με βάση αυτή τη γνωμάτευση χορηγήθηκε στον κατηγορούμενο απαλλαγή από τη στράτευση. Στη συνέχεια τον Απρίλιο του έτους 2005 διαπιστώθηκε από την Επιτροπή Απαλλαγών Αθηνών ότι η ως άνω γνωμάτευση σωματικής ικανότητας του κατηγορουμένου "δεν ήταν έγκυρη"και ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε προσέλθει για εξέταση στην Επιτροπή Απαλλαγών Αθηνών το έτος 2001. Στο αρχείο της εν λόγω υπηρεσίας υπήρχε γνωμάτευση με τον ίδιο αριθμό [...], που αφορούσε στον στρατεύσιμο ..., για τον οποίο είχε αποφανθεί ότι "είναι ικανός τετάρτης 1-4", είχε δε εκδοθεί από κλιμάκιο της ίδιας Επιτροπής, που λειτούργησε στη Σύρο. Ακόμη πρέπει να σημειωθεί ότι ο φάκελος, που παρέλαβε, όπως προαναφέρεται, ο κατηγορούμενος για να τον μεταφέρει στην Επιτροπή Απαλλαγών, δεν βρέθηκε ότι έχει καταχωρηθεί ως εισερχόμενο έγγραφο στην υπηρεσία αυτή. Με βάση τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι η γνωμάτευση σωματικής ικανότητας του κατηγορουμένου είναι πλαστή ως προς όλα της τα στοιχεία, αφού ο κατηγορούμενος δεν μετέβη στην Επιτροπή Απαλλαγών, δεν παρέδωσε το φάκελο του Στρατολογικού και, κυρίως, ουδέποτε εξετάστηκε και διαπιστώθηκε ιατρικά η νόσος από την οποία αναγράφεται ότι πάσχει. Το εν λόγω έγγραφο καταρτίστηκε από πρόσωπο, το οποίο δεν κατέστη δυνατόν να εντοπιστεί ούτε και μέχρι την εκδίκαση της υποθέσεως ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου. Την απόφαση καταρτίσεως και χρήσεως αυτού του εγγράφου στο ως άνω άγνωστο πρόσωπο την προκάλεσε ο κατηγορούμενος, κατά τον αναφερόμενο στο διατακτικό τόπο και χρόνο με πρόθεση, πειθώ, παραινέσεις και φορτικότητα. Από την κατάρτιση και την χρήση αυτού του πλαστού εγγράφου μόνος ωφελούμενος είναι ο κατηγορούμενος, γιατί με τη νόσο, που αναγράφηκε σε αυτό, πέτυχε την οριστική απαλλαγή του από τη στράτευση, ενόψει του ότι με την ιατρική βεβαίωση του 401 Σ.Γ.Ν.Α. που προσκόμισε αρχικά στο Στρατολογικό Γραφείο Πειραιά και την αναφερόμενη σε αυτή πάθηση "υποτροπή οσφυαλγίας ΔΕ ριζίτικα σύστοιχα"υπήρχε οδηγία για εξάμηνη αναβολή. Περαιτέρω δεν αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε την παραπάνω πράξη προκειμένου να διευκολυνθεί η άμεση συντήρηση του, η κίνηση ή η κοινωνική του πρόοδος, ώστε να τίθεται ζήτημα μεταβολής της κατηγορίας σε πλαστογραφία πιστοποιητικού κατ άρθρο 217 ΠΚ [ΑΠ 868/2007, ΑΠ 2216/2005], όπως αβάσιμα ζητεί. Αντιθέτως, πλήρως αποδείχθηκε ότι τέλεσε την παραπάνω πράξη προκειμένου να παραπλανήσει το Στρατολογικό Γραφείο Πειραιά, ώστε να πετύχει, παράνομα, την απαλλαγή του από τη στράτευση του. Με βάση τα παραπάνω πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος, όπως και πρωτοδίκως, για την αξιόποινη πράξη της ηθικής αυτουργίας σε πλαστογραφία με χρήση και να απορριφθεί ο αυτοτελής ισχυρισμός του ότι, με βάση τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν θεμελιώνεται το αδίκημα του άρθρου 217 ΠΚ. Πρέπει, όμως, να αναγνωριστεί ότι μέχρι τον χρόνο τελέσεως της ως αξιόποινης πράξεως ο κατηγορούμενος έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και κοινωνική ζωή [ΠΚ 84 παρ.2 α]. "Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Εφετείο κήρυξε τον κατηγορούμενο ένοχο ηθικής αυτουργίας σε πλαστογραφία, και, αφού ανεγνώρισε σε αυτόν την ελαφρυντική περίσταση του προτέρου εντίμου βίου του άρθρου 84 § 2 εδαφ. α του ΠΚ, επέβαλε στον ίδιο ποινή φυλακίσεως επτά (7) μηνών την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τρία χρόνια . Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τις προαναφερθείσες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της παραπάνω πράξεως, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά, καθώς επίσης και τις σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα προαναφερθέντα περιστατικά στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 46 παρ.1α, και 216 παρ. 1 του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ούτε εκ πλαγίου . Ειδικότερα, στην πληττόμενη απόφαση εκτίθεται ότι ο αναιρεσείων από πρόθεση, με πειθώ φορτικότητα και παραινέσεις προκάλεσε την απόφαση στον άγνωστο τρίτο να τελέσει την αξιόποινη πράξη της πλαστογραφίας, προκειμένου αυτός να ωφεληθεί από την προπεριγραφείσα αξιόποινη συμπεριφορά εκείνου, με τον τρόπο που προαναφέρθηκε, ακριβώς γιατί μπορούσε να γίνει δεκτή από τις αρμόδιες υπηρεσίες (Σρατολογικό Γραφείο Πειραιώς) η ανικανότητα αυτού για στράτευση, ενώ δεν ήταν αναγκαία για την πληρότητα της αιτιολογίας να διαλάβει 1) σε τι ακριβώς συνίσταται η πλαστότητα της ιατρικής γνωματεύσεως αφού δέχεται ότι αυτή ήταν πλαστή ως προς όλα τα στοιχεία της και 2)τον τρόπο με τον οποίο η ως άνω γνωμάτευση "εισήλθε"στο Στρατολογικό γραφείο Πειραιώς. Περαιτέρω, εφόσον κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως με τη χρήση της προδιαληφθείσης πλαστής ιατρικής γνωμάτευσης επιδίωκε ο αναιρεσείων να παραπλανήσει το Στρατολογικό Γραφείο Πειραιά ως προς τη γνησιότητά της και έτσι να κριθεί ακατάλληλος για στράτευση, ορθά το Εφετείο εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 του ΠΚ και όχι εκείνη του άρθρου 217 του ΠΚ (πλαστογραφία πιστοποιητικού), αφού από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι αν η πλαστογράφηση γίνεται για άλλο σκοπό εκτός του διαλαμβανόμενου στο άρθρο 217 του ΠΚ, τότε και αν ακόμη αφορά έγγραφα προβλεπόμενα από το άρθρο αυτό, εφαρμογή έχει η γενική διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 του ΠΚ και όχι η εξαιρετική του άρθρου 217 του ίδιου κώδικα. Με βάση τα προαναπτυχθέντα, οι συναφείς εκ του άρθρου 510 παρ. παρ. 1 Δ και Ε ΚΠΔ διατυπούμενοι λόγοι αναιρέσεως, περί ελλείψεως δηλαδή ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και περί εσφαλμένης εφαρμογής των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων που εφαρμόστηκαν, πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως για έρευνα, πρέπει η αίτηση αυτή να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠοινΔ.).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 3-11-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της 5523/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 2009.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή