Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 2332 / 2008    (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Υπέρβαση εξουσίας, Ποινή, Ανθρωποκτονία από αμέλεια.




Περίληψη:
Ανθρωποκτονία από αμέλεια. Ευθύνη νόμιμου εκπροσώπου εταιρίας κατασκευάστριας ανελκυστήρα λόγω μη λήψης προστατευτικών μέτρων για το κενό του φρεατίου. Στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Η μη αναφορά ειδικώς της συνυπαιτιότητας κατά την επιμέτρηση της ποινής από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο που επέβαλε μικρότερη ποινή από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δεν συνιστά τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ ΚΠΔ λόγο αναίρεσης (υπέρβαση εξουσίας).




Αριθμός 2332/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο
Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή-Εισηγητή, Κωνσταντίνο Φράγκο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κυριάκου Καρούτσου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Παπαδογιάννη, περί αναιρέσεως της 359/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγοντες τους 1. Ψ1 και 2. Ψ2, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα Πιστικό. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Απριλίου 2007 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 847/2007.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό της διατάξεως του άρθρου 302 παρ.1 του ΠΚ στην οποία ορίζεται ότι "όποιος επιφέρει από αμέλεια το θάνατο άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών, προς τη διάταξη του άρθρου 28 του ίδιου Κώδικα, στην οποία ορίζεται ότι από αμέλεια πράττει, όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλλει, είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν, συνάγεται ότι προς θεμελίωση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτούνται τα ακόλουθα στοιχεία: α) να μη καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη ως αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει υπό τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις να καταβάλει με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική και β) να μπορούσε αυτός με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξαιτίας της υπηρεσίας του ή του επαγγέλματος του, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο από έλλειψη της προαναφερόμενης προσοχής, είτε δεν πρόβλεψε είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επερχόταν. Ενόψει της διάκρισης αυτής το δικαστήριο της ουσίας, όταν απαγγέλλει καταδίκη για έγκλημα από αμέλεια, πρέπει να εκθέτει στην απόφασή του με σαφήνεια ποια από τα δύο είδη της αμέλειας αυτής (μη συνειδητής ή συνειδητής) συνέτρεψε στη συγκεκριμένη περίπτωση, διότι αν δεν εκθέτει αυτό με σαφήνεια ή δέχεται και τα δύο είδη δημιουργείται ασάφεια και αντίφαση, η οποία καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή του άρθρου 79 του ΠΚ, και εντεύθεν λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.ε' ΚΠΔ. Περαιτέρω, η εφαρμογή του άρθρου 15 του ΠΚ στην περίπτωση, της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, που τελείται με παράλειψη, προϋποθέτει ότι η αμέλεια δεν συνίσταται σε ορισμένη ενέργεια ή παράλειψη, αλλά αποτελεί σύνολο συμπεριφοράς του δράστη, ο οποίος είχε ιδιαίτερη προς παρεμπόδιση της επέλευσης του αποτελέσματος νομική υποχρέωση, πηγάζουσα είτε από ρητή διάταξη νόμου ή από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων, που συνδέονται με ορισμένη έννομη θέση του δράστη, είτε από σύμβαση είτε από προηγούμενη συμπεριφορά του από την ποία δημιουργήθηκε ο κίνδυνος επελεύσεως του εγκληματικού αποτελέσματος. Εξάλλου η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ, υπάρχει προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν περιέχονται σ'αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίζεται η κρίση του δικαστηρίου, για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις οι οποίες τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Ακόμα από τη διάταξη του άρθρου 79 ΠΚ προκύπτει ότι κατά την επιμέτρηση της ποινής, που ανήκει στην ουσιαστική και κυριαρχική κρίση του δικαστηρίου λαμβάνονται υπόψη η βαρύτητα του εγκλήματος που έχει τελεστεί και η προσωπικότητα του δράστη, Αρκεί να αναφέρει το δικαστήριο στην απόφασή του τα στοιχεία αυτά, έχοντας υπόψη και τις οδηγίες που αναφέρονται στις παρ. 2 και 3 του ίδιου άρθρου για την εκτίμηση της βαρύτητας του εγκλήματος και της προσωπικότητας του δράστη, χωρίς να είναι ανάγκη να διαλαμβάνει στην απόφασή του περί της ποινής άλλη ειδικότερη αιτιολογία, αρκούσης εκείνης για την ενοχή του κατηγορουμένου και τα πραγματικά περιστατικά της πράξης που έγιναν δεκτά γι'αυτήν. Τέλος από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 470 και 510 παρ.1 στοιχ. Η' προκύπτει ότι σε περίπτωση που εκείνος που έχει καταδικαστεί ασκήσει ένδικο μέσο κατά της καταδικαστικής σε βάρος της απόφασης δεν μπορεί να γίνει χειρότερη η θέση του από το δικαστήριο που εκδικάζει το ένδικο μέσο αλλιώς ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης για υπέρβαση εξουσίας. Τούτο όμως δεν συμβαίνει όταν το πρωτοβάθμιο δικαστήριο χωρίς να κάνει ιδιαίτερη μνεία αυτής (συνυπαιτιότητας του παθόντος) επιβάλλει μετά από συνεκτίμηση όλων των στοιχειών που ορίζει το άρθρο 79 ΠΚ, μικρότερη ποινή (στερητική της ελευθερίας ή χρηματική) εκείνης που είχε επιβάλλει το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, χωρίς άλλες πρόσθετες ποινικές κυρώσεις, καθόσον είναι πρόδηλο ότι στην περίπτωση αυτή δεν χειροτερεύει η θέση του κατηγορουμένου αλλά καλυτερεύει.
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει υπό την προσβαλλόμενη υπ'αριθμ. 359/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης, ο αναιρεσείων καταδικάστηκε με αυτή σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών, με τριετή αναστολή, για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Δέχθηκε δε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως προκύπτει από το συνδυασμό και την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό αυτής, ότι από τα αναφερόμενα κατ'είδος αποδεικτικά μέσα, αποδείχθησαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στο Βιομηχανικό πάρκο ..... την 23-6-2001 και περί ώρα 11.40 από αμέλεια, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει (ο κατηγορούμενος), δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο προκάλεσε η πράξη του, παρότι μπορούσε να το προβλέψει και επέφερε το θάνατο άλλου. Συγκεκριμένα, με την ιδιότητα του νόμιμου εκπροσώπου της εταιρίας "ΝΤΟΠΛΕΡ Α.Β.Ε.Ε." που λειτουργεί στον ανωτέρω τόπο Βιομηχανία κατασκευής εξαρτημάτων ανελκυστήρων, ενώ γνώριζε λόγω της ανωτέρω ιδιότητάς του, ότι τα ακάλυπτα φρεάτια ανελκυστήρων και γενικά τα ανοίγματα επί των εδαφών προστατεύονται περιμετρικά με ανθεκτικά κιγκλιδώματα ύψους τουλάχιστον ενός μέτρου και θωράκια δεκαπέντε εκατοστών, μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 20 παρ.1 του ΠΔ 778/1970, ώστε να αποτρέπεται ο κίνδυνος πτώσης εντός των φρεατίων, δεν μερίμνησε με την ανωτέρω ιδιότητά του να τοποθετηθούν κατάλληλα προστατευτικά έναντι πτώσεως προπετάσματα (κάγκελα, κιγκλιδώματα ή άλλη κατάλληλη ανθεκτική κατασκευή), στις δύο ελεύθερες πλευρές, πλάτους 1,20 μέτρων η καθεμία, που υπήρχαν στον πρώτο όροφο του χώρου των γραφείων του προαναφερομένου κτιρίου, του κενού φρεατίου, διαστάσεων 1,57Χ 1,57 μέτρων και ύψους 4,90 μέτρων από τον πρώτο όροφο μέχρι τον πάτο του φρεατίου, που προοριζόταν (φρεάτιο) για την εγκατάσταση ανελκυστήρα προσώπων, παρά μόνο τοποθέτησε στις εν λόγω ελεύθερες πλευρές του κενού φρεατίου μεγάλες γλάστρες με φυτά εσωτερικού χώρου καθώς και δύο χαρτοταινίες κολλητικές, σε ύψος 97 εκατοστών η πρώτη και 47 εκατοστών η δεύτερη από το δάπεδο του πρώτου ορόφου του κτιρίου, αν και μπορούσε, με βάση τις προσωπικές τους γνώσεις, ικανότητες και εμπειρία, να προβλέψει ότι οι εν λόγω γλάστρες, και οι χαρτοταινίες δεν μπορούσαν να επιστρέψουν την πτώση κάποιου στο φρεάτιο, καθόσον ήταν δυνατό αυτές να παρασυρθούν από κάποιον που θα κινούνταν προς το φρεάτιο προκειμένου να κατευθυνθεί προς το εσωτερικό του διαδρόμου, αποτέλεσμα δε της ανωτέρω παράλειψης του κατηγορουμένου ήταν κατά τον παραπάνω χρόνο ο Α, ηλικίας 41 ετών, κάτοικος όταν ζούσε ....., ο οποίος ευρίσκετο στον πρώτο όροφο του χώρου των γραφείων της εταιρίας "ΝΤΟΠΛΕΡ ΑΒΕΕ" και κινείτο προς το μέρος του προαναφερομένου κενού φρεατίου προκειμένου να κατευθυνθεί προς το βάθος του υπάρχοντος διαδρόμου, να μη αντιληφθεί την ύπαρξη του φρεατίου, να παρασύρει τη γλάστρα με φυτά εσωτερικού χώρου, διαμέτρου τριάντα εκατοστών και ύψους σαράντα εννέα εκατοστών που υπήρχε στην πορεία του, να καταπέσει από την ελεύθερη πλευρά του φρεατίου από ύψος 4,90 μέτρων στο δάπεδο του τελευταίου, να τραυματισθεί και να υποστεί βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, υπαραχνοειδή αιμορραγία, διάσπαρτες θλαστικές αιμορραγίες του εγκεφάλου και της παρεγκεφαλίδας, πολλαπλά παρασπονδυλικά κατάγματα αμφοτέρων των ημιθωρακίων, κακώσεις από τις οποίες, ως μόνης ενεργού αιτίας, επήλθε ο θάνατός του (Α), η πτώση του οποίου στο δάπεδο του φρεατίου δεν θα συνέβαινε αν ο κατηγορούμενος είχε μεριμνήσει να τοποθετηθούν στην εν λόγω ελεύθερη πλευρά του φρεατίου κατάλληλα προστατευτικά προπετάσματα (κάγκελα, κιγκλιδώματα ή άλλη κατάλληλη ανθεκτική κατασκευή) που θα συγκρατούσαν τον ανωτέρω θανόντα". Ακολούθως κήρυξε τον αναιρεσείοντα-κατηγορούμενο ένοχο ανθρωποκτονίας από μη συνειδητή αμέλεια και του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα οκτώ (18) μηνών, της οποίας την εκτέλεση ανέστειλε επί τρία χρόνια. Επίσης με την ίδια προσβαλλόμενη απόφαση επιδικάσθηκε υπέρ καθενός των δύο πολιτικώς εναγόντων το ποσό των 30 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης τους, με επιφύλαξη τους να ζητήσουν την επιδίκαση επιπλέον χρηματικού ποσού. Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ'αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1 εδ.β', 28 και 302 παρ.1 ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου και χωρίς να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Ειδικότερα και αναφορικά με τις επιμέρους αιτιάσεις του αναιρεσείοντος: α) εκτίθεται σαφώς στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ο αναιρεσείων δεν κατέβαλε την προσοχή την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει, με βάση τις προσωπικές του ιδιότητες ως μηχανολόγος, με βάση τις προσωπικές του ιδιότητες ως μηχανολόγος-μηχανικός και νόμιμος εκπρόσωπος και εντεύθεν υπεύθυνος για τη λήψη των αναγκαίων προστατευτικών μέτρων κατά την εγκατάσταση των ανελκυστήρων στα κτίρια της παραπάνω εργοδότριας εταιρίας που κατασκεύασε το προμνημονευόμενο ανελκυστήρα, τις γνώσεις, ικανότητα και εμπειρία του σε τέτοιες κατασκευές-εγκαταστάσεις ανελκυστήρων μπορούσε δε να προβλέψει και να αποφύγει το θάνατο του Α υπό τις ανωτέρω συνθήκες, υπάρχει δε αιτιώδεις συνάφεια μεταξύ των πιο πάνω παραλείψεων του και μη εκπλήρωσης της από το νόμο υποχρέωση του για τη σταθερή και ασφαλή περίφραξη των κενών φρεατίων των ανελκυστήρων μέχρι την ολοκλήρωση της εγκατάστασης αυτών και του θανάτου που προκλήθηκε στον Α.
Περαιτέρω και όσον αφορά την επιμέτρηση της ποινής που επιβλήθηκε στον αναιρεσείοντα, όπως προκύπτει από το υπ'αριθμ. 102 και 112/2006 πρακτικά και απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείο Κιλκίς, το οποίο δίκασε σε πρώτο βαθμό την υπόθεση αυτήν, ο κατηγορούμενος είχε καταδικαστεί γι την ανωτέρω πράξη του σε ποινή φυλάκισης είκοσι (20) μηνών. Με την προσβαλλόμενη απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου η ποινή αυτή μειώθηκε σε δέκα οκτώ (18) μήνες, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετία. Με αυτή την παραδοχή το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο ως προς την επιμέτρηση της ποινής δεν υπέπεσε σε υπέρβαση εξουσίας, αφού επέβαλε στον αναιρεσείοντα ποινή μικρότερη εκείνης που είχε επιβάλει το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, μετά από συνεκτίμηση όλων των αναφερομένων από το άρθρο 79 ΠΚ στοιχείων, χωρίς να κάνει ιδιαίτερη μνεία για τη συνυπαιτιότητα του παθόντος για το θανάσιμο τραυματισμό του, όπως διέλαβε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, την οποία όμως και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο συνεκτίμησε και έτσι κατέστησε ευμενέστερη και όχι χειρότερη τη θέση του αναιρεσείοντος, όπως αβάσιμα αυτός ισχυρίζεται. Εξάλλου οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος περί μη συνδρομής αμέλειας στο πρόσωπό του και περί άρσης του άδικου χαρακτήρα της πράξης του λόγου του χρόνου που προκλήθηκε το θανατηφόρο περιστατικό και της αφαίρεσης των μέτρων ασφαλείας (ήταν ημέρα Σάββατο, δεν απασχολούντα εργάτες και επέκειτο στο άμεσο μέλλον η τοποθέτηση του ανσανσέρ) πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες, αφού οι εν λόγω ισχυρισμοί στο σύνολό τους συνιστούν άρνηση της κατηγορίας και όχι αυτοτελείς ισχυρισμούς και για το λόγο αυτό το Δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να απαντήσει με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την απόρριψή τους. '’λλωστε, αιτιολογείται η απόρριψη τους με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο σκεπτικό αυτής για την ενοχή του αναιρεσείοντος. Κατ'ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, οι από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' Ε' και Η' προβαλλόμενος λόγος αναίρεσης της ένδικης αίτησης, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για : α) έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, β) για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων των άρθρων 15, 28 και 302 παρ.1 του ΠΚ που εφαρμόστηκαν και γ) υπέρβαση εξουσίας (κατά την επιμέτρηση της ποινής) είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν. Μετά από όλα αυτά, εφόσον δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναίρεσης προς εξέταση στην κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, πρέπει αυτή να απορριφθεί στο σύνολό της, να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ) καθώς και στη δικαστική δαπάνη των παριστάντων με τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο-συνήγορο πολιτικώς εναγόντων (άρθρα 183 και 176 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26 Απριλίου 2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της υπ'αριθ. 359/2007 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ, καθώς και στη δικαστική δαπάνη των δύο παραστάντων πολιτικώς εναγόντων εκ πεντακοσίων (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή