Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης



Court decision number 298 / 2015    (Ζ, Penal Cases)

Θέμα
Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αναιρέσεως προθεσμία άσκησης, Ανωτέρα βία.




Περίληψη:
Αίτηση αναιρέσεως με επίδοση στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου κατά αποφάσεως Πενταμελούς Εφετείου, η οποία εκδόθηκε με την παρουσία του αναιρεσείοντος. Προθεσμία αναιρέσεως. Ο λόγος ανώτερης βίας μπορεί να προταθεί και μεταγενεστέρως από την άσκηση του ενδίκου μέσου, αν αυτός δεν ήταν γνωστός κατά την άσκηση αυτού. Ο προτεινόμενος λόγος ανώτερης βίας, που αφορούσε το δικαστικό επιμελητή, δεν προέκυψε, ενόψει και του ότι ο δικηγόρος του αναιρεσείοντος, που είχε την ευθύνη της εμπρόθεσμης ασκήσεως της αιτήσεως, θα έπρεπε να παρακολουθεί την εμπρόθεσμη εκτέλεση της εντολής του προς το όργανο επιδόσεως. Απορρίπτεται η αίτηση ως απαράδεκτη, γιατί ασκήθηκε μετά την πάροδο της εικοσαήμερης προθεσμίας από την καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου.




Αριθμός 298/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Παναγιώτη Ρουμπή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο-Εισηγητή, Χρυσούλα Παρασκευά (σύμφωνα με την υπ' αριθμό 48/2015 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Πάνου Πετρόπουλου και Βασίλειο Καπελούζο, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Kωνσταντίνου Παρασκευαΐδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 4 Μαρτίου 2015, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου, Κ. Χ. του Π., κατοίκου ... και ήδη κρατουμένου στο Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Μαντά, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 3716Α-4009/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και με πολιτικώς ενάγουσα την ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "Ο.Τ.Ε. Α.Ε.", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα.
Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Μαΐου 2014 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 586/2014.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Kωνσταντίνος Παρασκευαΐδης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρότασή του, με αριθμό 126/9-10-2014, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω, κατ' άρθρο 513§1 σε συνδ. με άρθρο 476§1 εδ. α' Κ.Π.Δ., την από 6-6-2014 αίτηση αναίρεσης του Κ. Χ. του Π., κατοίκου ..., κατά της υπ'αρ.3716Α-4009/2013 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και εκθέτω τα ακόλουθα: Πριν από κάθε έρευνα για τη βασιμότητα ή μη των λόγων άσκησης ενδίκου μέσου - και αναίρεσης - πρέπει να έχει καταφαθεί ότι τούτο έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, γιατί άλλως τούτο είναι και πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτο σύμφωνα με το άρθρο 476§1 Κ.Ποιν.Δ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 473§2, ΚΠΔ το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά καταδικαστικής απόφασης ασκείται με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε είκοσι ημέρες από την καταχώρηση της προσβαλλόμενης απόφασης στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 ΚΠΔ που τηρείται, από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου, όταν αυτή (προσβαλλόμενη απόφαση) εκδόθηκε παρόντος του δικαιουμένου στην άσκηση του ένδικου μέσου. Και ναι μεν κατά τη βασική αρχή - που πηγάζει τόσο από τη φύση του πράγματος όσο και από το άρθρο 255 ΑΚ -ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα έτσι ώστε να δικαιολογείται η εκπρόθεσμη άσκηση ενός ένδικου μέσου, όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, πλην όμως στην περίπτωση αυτή πρέπει να αναφέρονται στην αίτηση αναίρεσης τα πραγματικά περιστατικά τα οποία συνιστούν την ανώτερη βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα και να επισυνάπτονται τα οικεία αποδεικτικά μέσα από τα οποία προκύπτουν, αλλιώς το ασκηθέν εκπροθέσμως ένδικο μέσο είναι και απορρίπτεται ως απαράδεκτο, σύμφωνα με τα άρθρα 473, 474§2, 476§1 Κ.Ποιν.Δ. (ΑΠ 511/2014). Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών ο αναιρεσείων καταδικάστηκε, κατ' έφεση σε ποινή κάθειρξης δεκατριών ετών. Η απόφαση εκδόθηκε ενώ ο εκκαλών και ήδη αναιρεσείων ήταν παρών και καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο του αρθρ. 473§3 Κ.Π.Δ. στις 28-4-2014. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε στις 6-6-2014 με την υπ'αριθ. πρωτ. 922/2014 δήλωση, κατ' άρθ. 473§2 Κ.Π.Δ., του πληρεξούσιου του Θεόδωρου Μάντα, δικηγόρου Αθηνών, ο οποίος είχε παραστεί κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης ενώπιον του παραπάνω δικαστηρίου. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εκπρόθεσμα, μετά την πάροδο της εικοσαήμερης προθεσμίας του άρθρου 473§2 Κ.Π.Δ. Ενόψει του ότι ουδεμία γίνεται επίκληση περιστατικού που να συνιστά ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι εκπρόθεσμη και ως τέτοια πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ.1, 583 παρ.1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Προτείνω να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 6-6-2014 αίτηση αναίρεσης του Κ. Χ. του Π., κατοίκου ..., κατά της υπ' αρ. 3716Α-4009/2013 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Παρασκευαΐδης".
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 476 του ΚΠοινΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή της με την παρ. 18 του άρθρου 2 του ν. 2408/1996, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε, εκτός των άλλων περιπτώσεων, εκπροθέσμως, απορρίπτεται ως απαράδεκτο. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 462 και 473 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι η προθεσμία ασκήσεως των ενδίκων μέσων κατ` αποφάσεως είναι, όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, δεκαήμερη και αρχίζει από την έκδοσή της όταν η καταδικαστική απόφαση απαγγέλθηκε με την παρουσία του κατηγορουμένου, άλλως από τη νόμιμη επίδοσή της, ενώ, κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου 473, η προθεσμία για την άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως είναι είκοσι ημερών εάν ασκείται κατά καταδικαστικής αποφάσεως με δήλωση που επιδίδεται στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Κατά δε την παρ. 3 του ίδιου άρθρου, η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι αν η απόφαση απαγγέλθηκε με την παρουσία του κατηγορουμένου, με την οποία εξομοιώνεται, κατ` άρθρο 340 παρ. 3 του ΚΠοινΔ, και η εκπροσώπηση του απόντος κατηγορουμένου από συνήγορο, η προθεσμία για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως κατ` αυτής αρχίζει από την καταχώρησή της στο ειδικό βιβλίο. Τυχόν εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου τότε μόνο συγχωρείται, όταν στην κατά το άρθρο 474 του ΚΠοινΔ συντασσόμενη έκθεση ασκήσεώς του γίνεται επίκληση των περιστατικών, τα οποία συνιστούν την ανώτερη βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικνυόντων τα περιστατικά αυτά αποδεικτικών μέσων, άλλως η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Αναπλήρωση των ανωτέρω με λόγους και περιστατικά που προβάλλονται μεταγενεστέρως της ασκήσεως του ενδίκου μέσου και, ειδικότερα, κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως στο ακροατήριο ή με υπόμνημα είναι απαράδεκτη. Εάν όμως εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο αγνοούσε, κατά την άσκησή του, το λόγο ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, μπορεί να τον προτείνει και μεταγενεστέρως μέχρι τη συζήτηση του ενδίκου μέσου στο ακροατήριο και όταν το δικαστήριο συνεδριάζει αν εμφανισθεί σε αυτό ή και με υπόμνημα.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την 3716Α - 4009/2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος κλοπής κατά συναυτουργία και κατ` επάγγελμα άνω των 73.000 ευρώ, αλλά και των 150.000 ευρώ, σε βάρος νομικού προσώπου και του επιβλήθηκε ποινή καθείρξεως δεκατριών (13) ετών και αποστέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων επί τρία (3) έτη. Η απόφαση αυτή εκδόθηκε στις 25.10.2013, με παρόντα τον αναιρεσείοντα (ο οποίος διόρισε συνήγορο υπερασπίσεως το δικηγόρο Θεόδωρο Μαντά), και καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο στις 28 Απριλίου 2014, όπως τούτο προκύπτει από υπηρεσιακή βεβαίωση του αρμοδίου γραμματέα επί του σώματος της αποφάσεως, αλλά και από την από 13.6.2014 υπηρεσιακή βεβαίωση της Γραμματέως του Τμήματος Δημοσιεύσεως - Εκκαθαρίσεως - Ποινικών Ενδίκων Μέσων του Εφετείου Αθηνών. Ωστόσο, ο αναιρεσείων άσκησε την κρινόμενη από 12 Μαΐου 2014 αίτηση για αναίρεση της εν λόγω αποφάσεως με δήλωση που επιδόθηκε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου στις 6 Ιουνίου 2014, ήτοι μετά την πάροδο της ως άνω εικοσαήμερης προθεσμίας, χωρίς σ' αυτήν (έκθεση αναιρέσεως) να επικαλείται ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση. Όμως, δια του πληρεξουσίου του δικηγόρου, επικαλέστηκε τόσο προφορικά στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου, όσο και με το από 6 Μαρτίου 2015 έγγραφο υπόμνημά του, ότι άσκησε εκπροθέσμως την κρινόμενη αίτηση για λόγο ανώτερης βίας, ο οποίος ανέκυψε μετά την παραγγελία προς επίδοση, την οποία έδωσε στο δικαστικό επιμελητή. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι ο λόγος ανώτερης βίας, για τον οποίο πρέπει να δικαιολογηθεί η εκπρόθεσμη άσκηση της αιτήσεως, συνίσταται στο ότι: Κατά το Μάιο του 2014 είχαν προκηρυχθεί Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές, καθώς και Ευρωεκλογές. Ο δε δικαστικός επιμελητής, στον οποίο είχε αναθέσει την επίδοση της αιτήσεως, ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, για τον οποίο λόγο και, αφιερώνοντας όλη την προσπάθειά του να εκλεγεί, παραμέλησε όλες τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Συγχρόνως δε, ερμηνεύοντας εσφαλμένα τον όρο "αναστολή εργασιών Δικαστηρίων" κατά την περίοδο των εκλογών, του δημιουργήθηκε εδραία πεποίθηση ότι παρατείνονται αντίστοιχα και οι δικονομικές προθεσμίες, με αποτέλεσμα η επίδοση της αιτήσεως να γίνει από συστεγαζόμενο συνεργάτη του μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας. Ο ισχυρισμός αυτός δεν προέκυψε από τα έγγραφα που προσκόμισε ο αναιρεσείων. Συγκεκριμένα, η αίτηση αναιρέσεως και η κάτωθι αυτής παραγγελία προς επίδοση φέρεται ότι συντάχθηκε στις 12.5.2014, χωρίς να προκύπτει, από έγγραφο που φέρει βεβαία χρονολογία, ότι και παραδόθηκε στο δικαστικό επιμελητή προς επίδοση πριν εκπνεύσει το εικοσαήμερο, ήτοι μέχρι 19.5.2014 (ημέρα Δευτέρα, γιατί η τελευταία ημέρα της προθεσμίας ήταν Κυριακή, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο του οποίου γίνεται χρήση). Επιδόθηκε δε, από το δικαστικό επιμελητή Α. Ν. Κ., στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, στις 6.6.2014, δηλ. δεκαοκτώ (18) ημέρες μετά τη λήξη της νόμιμης εικοσαήμερης προθεσμίας και πέντε (5) ημέρες μετά τη λήξη της κατά την 30.5.2014 αναστολής των εργασιών των Δικαστηρίων, λόγω των εκλογών, στην οποία (αναστολή) δεν περιλαμβάνονται και οι δικονομικές προθεσμίες. Ανεξαρτήτως δε του ότι δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε πλάνη του δικαστικού επιμελητή ως προς την αναστολή ή όχι και των προθεσμιών, μέσα στις οποίες πρέπει να γίνονται οι επιδόσεις, ο δικαστικός επιμελητής, ο οποίος είχε θέσει υποψηφιότητα, ήταν ο Γ. Ξ., στον οποίο δεν προκύπτει από κανένα στοιχείο ότι είχε ανατεθεί η επίδοση της αιτήσεως, η οποία, πάντως, όπως αναφέρθηκε, δεν έγινε, έστω και από τον επιδόντα, αμέσως μετά τη λήξη της αναστολής των εργασιών των Δικαστηρίων. Σε κάθε δε περίπτωση, το ότι πλησίαζε η λήξη της προθεσμίας, καθώς και το γεγονός της αναστολής των εργασιών των Δικαστηρίων ήταν γνωστό στον συντάξαντα την αίτηση αναιρέσεως δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που είχε την ευθύνη της εμπρόθεσμης ασκήσεως αυτής και θα έπρεπε, με εξειδιασμένη επιμέλεια, να παρακολουθεί την εμπρόθεσμη εκτέλεση της εντολής του προς το όργανο επιδόσεως.
Επομένως, ο ισχυρισμός ότι η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε εκπροθέσμως για λόγους ανώτερης βίας είναι αβάσιμος, εντεύθεν δε η αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 12 Μαΐου 2014 (με αριθ. πρωτ. 3863/6.6.2014) αίτηση του Κ. Χ. του Π., για αναίρεση της 3716Α-4009/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Μαρτίου 2015. Και,
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαρτίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ