Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 1544 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Αιγιαλού μεταβολή.




Περίληψη:
Παράβαση του άρθρου 29 § 1 εδ. α του Ν. 2971/2001. Μεταβολή αιγιαλού χωρίς άδεια. Έννοια διατάξεως, Κατασκευή έργου αμμοκράτη. Λόγος αναιρέσεως για εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου και για έλλειψη αιτιολογίας. Αβάσιμοι οι λόγοι. Απορρίπτει αίτηση.




ΑΡΙΘΜΟΣ 1544/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη - Εισηγητή, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Μαΐου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Θάνο, περί αναιρέσεως της 5202/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Φεβρουαρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 365/2009.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τα διάταξη της παρ.1 εδ. α του άρθρου 29 του Ν. 2971/2001 (αντίστοιχη της προϊσχύουσας διάταξης του άρθρου 24 παρ. 2α' του ΑΝ 2344/1940, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 του ΑΝ 263/1968), "Όποιος χωρίς άδεια ή με υπέρβαση αυτής ή με άδεια που εκδίδεται κατά παράβαση του νόμου αυτού επιφέρει στον αιγιαλό, την παραλία, τη θάλασσα, τον πυθμένα, τη ζώνη λιμένα, τη μεγάλη λίμνη, πλεύσιμο ποταμό, όχθη ή παρόχθια ζώνη μεγάλης λίμνης ή πλεύσιμου ποταμού οποιαδήποτε μεταβολή με την κατασκευή, τροποποίηση ή καταστροφή έργων ή του εδάφους ή του πυθμένα με τη λήψη χώματος, λίθων ή άμμου ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, ανεξάρτητα αν με τον τρόπο αυτόν επήλθε ζημιά σε οποιονδήποτε, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους....". "Αιγιαλός", κατά διάταξη της παρ.1 του άρθρου 1 του ίδιου νόμου, "είναι η ζώνη της ξηράς, που βρέχεται από τη θάλασσα από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της". Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων δεν αποτελεί λόγο αναιρέσεως, ενώ η ύπαρξη του δόλου, δεν είναι, κατ' αρχή, αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαίτερα, γιατί ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού (δόλου) αιτιολογία, στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή. Μόνο, αν, για το αξιόποινο της πράξεως, απαιτούνται, εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν κατά νόμο την έννοια αυτής και ορισμένα πρόσθετα στοιχεία, όπως η τέλεση της πράξεως εν γνώση ορισμένων περιστατικών, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στη γνώση αυτή, με παράθεση των περιστατικών που τη δικαιολογούν. Λόγο αναιρέσεως, κατά το άρθρο 510 παρ.1 περιπτ. Ε του ΚΠΔ, συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτή διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα περιστατικά, που δέχθηκε , στη διάταξη που εφαρμόστηκε.

ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 5202/2008 απόφασή του, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, δέχθηκε ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που λεπτομερώς κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος είναι διευθύνων σύμβουλος και με την ιδιότητα αυτή νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρίας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΩΝ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ "ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΑΣΤΗΡ ", η οποία διατηρεί και εκμεταλλεύεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα ..., στη θέση "...", ξενοδοχεία. Παραπλεύρως του Ξενοδοχείου "..." της ως άνω εταιρίας, κατά το πρώτο πενθήμερο του μηνός Μαρτίου 2002, ο κατηγορούμενος υπό την ως άνω ιδιότητα του, χωρίς οποιαδήποτε άδεια της αρμόδιας αρχής επέφερε στον αιγιαλό μεταβολή με την κατασκευή έργου και τροποποίηση του εδάφους και συγκεκριμένα στον ως άνω τόπο και χρόνο κατασκεύασε αμμοκράτη από φυσικούς ογκολίθους, εμβαδού 76 τ.μ., ήτοι μήκους 19μ. και πλάτους 4,00 μ. μέσα στη θάλασσα, όπως υπό τα στοιχεία Α-Β-Γ-Δ-Α του τοπογραφικού διαγράμματος που συνοδεύει την έκθεση αυτοψίας της Κτηματικής Υπηρεσίας ..., που συνορεύει νοτιοδυτικά (πλευρά ΓΔ) με αιγιαλό, με τη λωρίδα δηλαδή της ξηράς που συνορεύει με τη θάλασσα και βρέχεται από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της και καλύπτεται και προς όλες τις άλλες διευθύνσεις με θάλασσα....". Με τις σκέψεις αυτές ο κατηγορούμενος αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος με το ελαφρυντικό, που και πρωτοδίκως του είχε αναγνωριστεί, ότι στην πράξη του αυτή προέβη από αίτια μη ταπεινά (άρθρο 84 παρ. 2 β ΠΚ), και για την πράξη του αυτή, η οποία, συνιστά παράβαση του άρθρου 29 παρ.1 του Ν.2971/2001, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη για τρία χρόνια.

ΙΙΙ. Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της παράβασης του άρθρου 29 παρ.1 του Ν.2971/2001, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στην ανωτέρω ουσιαστική ποινική διάταξη, την οποία εφάρμοσε ορθά, και την οποία ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου παραβίασε. Ειδικότερα, κατά τη σαφή πιο πάνω διάταξη του άρ. 29 παρ.1 του ν. 2971/01, αποτελεί αξιόποινη πράξη, τιμωρούμενη με τις στη διάταξη αυτή ποινές, πλην άλλων, και η χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής μεταβολή του αιγιαλού με οποιονδήποτε τρόπο, όπως είναι και η κατασκευή αμμοκράκτη, με ρίψη ογκολίθων στον αιγιαλό, αρκεί, κατ' αυτόν τον τρόπο να επήλθε μεταβολή αυτού, όπως αιτιολογημένα δέχθηκε και η προσβαλλόμενη απόφαση με τις πιο άνω παραδοχές της ότι επήλθε με την περιγραφόμενη σε αυτή κατασκευή. Οι προσωρινές κατασκευές που αναφέρει στην αίτησή του ο αναιρεσείων (πέργολες σε αιγιαλό, πύργος ναυαγοσώστη, αποδυτήρια κλπ), που δεν έχουν σταθερή σύνδεση με το έδαφος και δεν εμπίπτουν στην εν λόγω διάταξη, εφόσον δεν μεταβάλουν τον αιγιαλό, δεν έχουν σχέση με την επίμαχη κατασκευή, που δεν είναι προσωρινή κατασκευή, και μετέβαλαν τον αιγιαλό, κατά τις παραδοχές της απόφαση, στην προκειμένη περίπτωση.
Συνεπώς, ο από τη διάταξη του άρθρου 510 παρ.1 περ'. Ε του ΚΠΔ, πρώτος λόγος αναίρεσης, για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία του άρθρου 29 αρ. 1 του ν. 2971/01, με την αιτίαση ότι, κατά διάταξη αυτή, "κατασκευής έργων" νοείται "κάθε τεχνική κατασκευή που δημιουργεί κατά οιονδήποτε τρόπο σταθερή σύνδεση με το έδαφος" και "από κανένα σημείο της άνω αποφάσεως δεν προκύπτει ότι υπήρξε κατασκευή εν τη έννοια του νόμου εκ μέρους του καταδικασθέντος", είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Περαιτέρω, για την πληρότητα δε της αιτιολογίας της αποφάσεως δεν απαιτείται η παράθεση επιπλέον στοιχείων. Ειδικότερα, αναφορικά με το δόλο του αναιρεσείοντος, δεν απαιτείται η παράθεση επιπλέον περιστατικών, αφού ο δόλος αυτός προκύπτει από τις αναφερόμενες στο σκεπτικό ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς της συγκεκριμένης πράξεως, αφού, για το αξιόποινο της πράξεως αυτής, δεν απαιτούνται, εκτός από τα περιστατικά που απαρτίζουν κατά νόμο την έννοιά της, και πρόσθετα στοιχεία, όπως ότι ο αναιρεσείων τέλεσε την πράξη αυτή τελών εν γνώσει ότι αυτό απαγορεύεται. Επομένως, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος και ο δεύτερος, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ, λόγος αναίρεσης με την αιτίαση ότι δεν αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ο κατηγορούμενος τελούσε εν γνώσει της απαγορεύσεως τελέσεως της πράξεως αυτής. Ούτε, άλλωστε ο αναιρεσείων πρότεινε οποιοδήποτε περί πλάνης ισχυρισμό, ώστε το Δικαστήριο να υποχρεούται να του απαντήσει. Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, που διαλαμβάνονται στον αυτό λόγο αναίρεσης, κατά τις οποίες, όπως αυτός αναφέρει, "από τα αναγραφόμενα στο κείμενο της αποφάσεως προκύπτει ότι ο καταδικασθείς όχι μόνον δεν γνώριζε την τέλεση της πράξεως, καθότι αυτή έγινε μεν από τα συνεργεία της εταιρίας της οποίας τυγχάνει νόμιμος εκπρόσωπος αλλά τα άτομα αυτά ενεργούσαν υπό τις οδηγίες και εντολές της ΔΕΚΕ, εν απουσία του, που τότε κατασκεύαζε αποστραγγιστικό έργο στο σημείο εκείνο με την τοποθέτηση σωληνώσεων για να καταλήγουν τα όμβρια ύδατα στην θάλασσα", ανεξαρτήτως της αβασιμότητας αυτών, αφού πουθενά στην απόφαση δεν αναφέρεται, ούτε συνάγεται, ότι ο καταδικασθείς δεν γνώριζε την τέλεση της πράξεως, απαραδέκτως προβάλλονται, καθόσον, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η ανέλεγκτη περί τα πράγματα εκτίμηση του Δικαστηρίου.
IV. Μετά από αυτά κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 8/26-2-2009 αίτηση του ..., κατοίκου ..., για αναίρεση της 5202/2008 καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή